Categorie: Uncategorized

23 Juni “Ik hoor de bilge-pomp, het lijkt wel of het ding blijft hangen, neem het over.” Geconcentreerd stuur ik Anna Sophia richting de havenmond van Palma de Mallorca. Vanuit onze hut komt een slurpend geluid, harder nu. Jan zie ik naar de sleutels van zijn gereedschapskast grijpen, het slurpen gaat onverminderd door. Met handen LEES MEER

Genadebrood Het is vroeg en net voor Pasen. Verwachtingsvolle spanning vult de straten van Cartagena. Onderweg naar de bakker drijft een mensenmassa mij langs metershoge houten kerkdeuren. Ik worstel me naar de zijkant en verdwijn zo onopgemerkt in een oase van rust; geen mens te zien. In mijn broekzak voel ik aan één van de LEES MEER

“Omáá, ik zie rook” “Het is tijd, we moeten gaan lopen”. De veerboot nadert gestaag de kade. De loopplank van de Anna Sophia deint, gejaagd spring ik ervan af: “oef wat is het heet”. In schaduw van de bomen slaan we het drukke schouwspel van het aanleggen gade. Crew op de kade, snel belegde trossen LEES MEER

Rustig varen we de haven Réal Club Náutico de Palma binnen. De marinero snelt naar de ligplaats. Vloeiend parkeert Jan de Anna Sophia achteruit tussen motorschip en betonnen kade. De achterlijn wordt toegeworpen, mooring aangepakt. “Well done Sir”, klinkt het vanaf de kant. De mooring gaat naar voren, het schip wordt in het midden gehouden, LEES MEER

De nacht is donker, sterren flonkeren, maar het is koud en met het emmertje tussen mijn wanten geklemd merk ik het nauwelijks op. Het lijkt rustig op de plotter, de check afrondend hijs ik me op de bank en met twee handen aan de buiskap turen vermoeide ogen geconcentreerd de horizon af…. Het is vrijdagmiddag LEES MEER

Het waait hard, klaar om de landvast om de middenbolder te werpen, zie ik de Schip te vroeg achteruitslaan en het wieleffect tegenwerken… Ik vrees het ergste…. Vlug beleg ik de middenbolder, geef ruimte en stap met de achterlandvast af. “Je hebt nog 3 meter voor de boeg, ga maar vooruit”, roep ik naar Jan. LEES MEER

De Werf “Wat …., wat doet onze bagage buiten? In verwarring open ik de deur van de kamer.. Een laptop op het bureau, een weekendtas geopend, hier en daar kleding, een telefoon. Vlug trek ik de deur weer dicht. Dit was onze kamer, nu niet meer dus. 5 April; eindelijk kunnen we worden gekraand. Het LEES MEER

Hoop en Vertrouwen Tranen prikken in mijn ogen. Een emotie van tegenstrijdigheden neemt bezit van ons; in een zwak middagzonnetje brengt een tenor bij het oorlogsmonument en récht tegenover het met vele  Oekraïense vlaggen getooide politiebureau “Stand by me” ten gehore. “3 Weken zijn we alweer in Lagos”, glimlachten we deze morgen. Wat gaat de tijd LEES MEER

“Weten we het wel zeker?” Jan schenkt een glas wijn in, zet het op het tafeltje in de cockpit en neemt plaats in de namiddagzon. “In Nederland slaat Corona opnieuw driftig om zich heen, nergens zo relaxed als hier, hier in de Algarve.” Ik weet het niet, maar we hebben het er wél op staan LEES MEER

09 september De avond valt in de haven van Porto. Tegenover ons speelt een Schotse schipper op zijn doedelzak, we zijn even stil, we associëren ons in een flits met ten strijde trekkende Schotten (film Braveheart). De aanvallen van killerwhales van vandaag en gisteren zijn niet te ontkennen, maar in deze flink stromende haven, waar LEES MEER