September 2025 – Zeilerswereld

Achtervolgd

“Let op, hou het midden van het vaarwater, ga maar recht op dat witte schip af.”

Langzaam ontvouwt zich de schoonheid van de baai Karakonisa. Rust, hagelwit strand. Villa recht voor me, op links luxueus resort aan de oever, verder ……..niets. Het anker droppen we op veilige afstand van de rotsen, stilte overvalt ons, een zilt windje waait. Het is 9 september 2025.

8 september

Rustig naderen we de baai van Spetses. Aaii, mega(motor)jachten zij aan zij met lange lijnen aan de rotsen, we weten dat zij geneigd zijn 100 m tot 150 m ketting uit te gooien. “Dat beslaat dus vandaag praktisch de hele baai, we gaan aan bakboord de hoek in, daar liggen rotsen, maar we kunnen er nog prima vóór”. “Gas erop, dat witte jacht heeft hetzelfde idee”, ben ik het met hem eens.We zoeken positie, even overleg met de reus achter ons en …. we liggen veilig, allebei.

Maar het personeel van het jacht vóór ons, gebaart ons weg te gaan. Jan roept, dat we het anker àchter hem dropten, (dus draaien we veilig) en 40 m ketting uitgooiden, de wind vanmiddag uit een andere hoek komt en dat dàt de afstand nog verder vergroot. Na een kwartier zien we hem in de tender stappen, onze kant opkomen, met een meter de afstand opnemen en… weer terugvaren: Jan kreeg stiekem gelijk. “We liggen, nu lekker uitrusten na alle poetswerk in de haven van Porto Cheli, wat

‘Is het toch altijd veel werk alles weer op orde te krijgen. Liggend aan de steiger van de private marina zeul ik op 6 september alle was, keurig gesorteerd in gelabelde tassen aan dek. “Die moeten eerst even naar de laundry”. “Tuurlijk, Jan lacht, ontzout ik daarna de hele boot.”

We poetsen, buiten en binnen, bevoorraden dit jaar voor de 5e keer. In opperbeste stemming, maar wel een beetje moe, werden we “welcome home” geheten door de crew van de private marina: heerlijk!’

Na twee dagen verruilen we zo hometown geknipt en geschoren èn met volle diesel- en watertanks voor de baai van Spetses.

Op de oever horen we vanmiddag de pauwen krijsen. Het is heerlijk weer achter het anker te drijven. De klussen zijn plat, het grote genieten kan weer beginnen. Loom strek ik me uit op de kajuitbank, wanneer de eerste charterboot van vandaag langszij komt.

“Wil je wat drinken?” De zon verliest inmiddels definitief haar hoogte, het schemert, de oranje gloed is wonderschoon. Net van plan antwoord te geven, spring ik nù op de kajuitbank. Rakelings racet er een forse catamaran voorbij, 10! mannen staan met blikken(bier) op het voor- en achterdek, onsamenhangend gebonk klinkt uit de speakers. “Wat is?..” “No, not there”, hoor ik vanaf ons middenschip. “Drop your anchor, in front of me and not so close”. Vanaf de catamaran hoor ik vrouwelijk gejoel, ze lachen, zie vingers de lucht in gaan. “Hallelujah, sommigen huren een schip en ..hebben géén idee, nee hè”. De schipper van het geheel bekijkt Jan, die inmiddels met zijn armen over elkaar staat, nog eens, geeft gas en gaat (gelukkig) een heel stuk naar voren. Nog wel dichtbij, maar alla.

Het is inmiddels 19.00 uur, een hels kabaal overstemt het aperitief, de mooie zonsondergang, het zorgvuldig bereide diner en .. de hele avond.

“Ik pak het zoeklicht, ben er klaar mee.” “Doe nog maar even niet.” Inmiddels heb ik de Oost-Europese gastenvlag op de huurboot gezien. Hmm 10 lallende testosteronbommen, die echt geen idee hebben: doe maar even niet.

02.00 uur

Jan zit rechtop in bed. ‘Nu ben ik er echt klaar mee”, gestommel in de kombuis, de trap, het kastje in de cockpit. “Doe nu maar”, fluister ik. Een flits en dan ……

“Niets, het is stil, 10 seconden, we hebben een heel goed zoeklicht, sloeg in als een bom.”

De rest van de nacht is het stil: “misschien had ik hem toch niet tegen moeten houden”…. ogen vallen spontaan dicht.

10 September

In complete stilte aanschouw ik het ochtendgloren in Karakonisa. Onze huid geniet van de koelte op deze septemberochtend. Natuurlijk besluiten we hier nog even te blijven. Naast ons ontwaar ik de eveneens gisteren aangekomen Zweden, verderop ligt een Frans zeilschip. “Heerlijk weer temidden van andere vertrekkers te dobberen”.

Ons ontbijt bestaat uit vers brood, gekookt eitje, vers sap. Een peddelaar schuift voorbij, een dinghy met schippershond aan boord, richting strand. Abrupt kijken we elkaar met grote ogen aan: “Nee toch??”

En jawel, we kunnen het nauwelijks geloven, een racende catamaran, 10 ontblote mannen, oorverdovende muziek, gejoel boven blikken bier, een wapperende Oost-Europees vlag.

Inderdaad. Gelukkig ging hij bijna op het strand vol in de ankers. Ver weg en de wind….staat de andere kant op. Heel even leek het alsof we door herrie werden achtervolgd.

11 September

Jammer, maar vandaag gaan we toch verder. Met een beetje spijt staan we om 08.00 uur al in de cockpit. We moeten nu, na twee dagen, toch ècht het vuilnis gaan storten, het is te warm om het nog langer in de ankerkluis te laten staan. “Maar haast hebben we natuurlijk niet, kom we gaan eerst zwemmen.”

En dan is het 11.00 uur, we zijn klaar voor vertrek. Koptelefoontjes op, Jan naar het voordek met mij achter het roer. De lier draait: “vreemd geluid”, we zeggen het tegelijk in de microfoon. “Aiii, hij slipt….. stopt.” Het is een feit, weet ik, de motor van de lier is definitief overleden. We wisten dat hij vervangen moest worden, hebben ook al een nieuwe gekocht, maar dit ding is gereviseerd, zou het nog makkelijk één seizoen moeten doen, niet dus.

Met een boog gooien we de telefoontjes op de salontafel. Wat nu? “Ga kijken of ik het anker (55 kg) en de 40 m ketting (13 mm) op de elektrische lier kan zetten, blijf jij achter het roer.” Gereedschap wordt naar het dek verplaatst, zweet gutst dwars door het shirt van de schipper. Het lukt niet, de ketting + in de haast bevestigde lijn, staan niet onder de goede hoek. Jan zie ik handmatig de boel in beweging proberen te krijgen.

De Zweeds buren hebben de hele manoeuvre gevolgd. De schipper begint te zwaaien: “Do you need help?” “Yes”, roep ik. “That would be kind”, antwoordt Jan.

Buurman klimt mèt zijn beide gasten in de dinghy. Binnen no time staan zij mèt Jan op ons voordek te overleggen. Besloten wordt de boel inderdaad handmatig te hijsen. “Hou de boot in bedwang, kijk uit voor de rotsen”, roept Jan naar mij. Bakboord, stuurboord, boegschroef, stationair, vooruit, achteruit, commando’s rollen, de wind doet de rest. Als het anker los is, maar nog altijd niet in het beslag, besluit ik een klein rondje te varen. De wind steekt op, de rotsen zijn té dichtbij. Dan zijn we vrij! Het anker is vanuit de dinghy van de buurman het beslag op geholpen en we kunnen…… Het is 12.30 als ik de baai uitkoers. “Thank you, thank you so much”, klinkt het in stereo. “Nex time you’ll help us”, is het antwoord. “Of course”, dat is wat zeilers doen!

“We gaan naar Kilada”, voor de tweede keer vandaag in stereo. In Kilada hebben we hulp, de motor die in Nederland klaarligt, kan per direct naar de werf worden gestuurd. De hele terugweg stuur ik, Jan is bezig de ankerlier uit elkaar te sleutelen.

Maar wat nu? Zonder anker kunnen we nergens liggen, zelfs àls er plek is aan de kade, lig je nog achter je anker. Nu is er in Kilada één plek langszij, dus misschien. Maar direkt bij het naderen van de baai zien we het al: die is bezet!

We varen even rondjes, peinzend zoek ik een oplossing. “Jan, Remmo!, die heeft hier een mooringboei en zij zijn er nù niet, joh bel Remmo”. Zo gezegd, zo gedaan! “Natuurlijk”, zegt Remmo, “neem maar, zondag zijn we terug, ik geef je het nr van de verhuurder, misschien heeft hij nog een andere boei beschikbaar, maar nu moet ik opletten, een forse wind steekt op, we moeten reven.” Voor de tweede keer vandaag onderdeel van de zeilersgemeenschap, lijken we nu dicht bij een ligplaats.

Lang hoeven we niet te wachten, de verhuurder komt aan geracet. Dacht even dat we zomaar een private mooring hadden ingepikt. Snel vertellen we hem wie we zijn, nee een mooringbal heeft hij niet, wèl nog één plek met mooringlijnen aan de kade. Morgenochtend om 09.00 uur zal hij ons, bij windstil weer, helpen aan te leggen.

Gisterenavond aten we in ons “stam”restaurant. De eigenaar komt ons een hand geven: “Welcome, how are you?”

De zeilerswereld:

Een way of life waarin eenieder zijn eigen koers houdt en eensgezindheid naadloos verbindt.