“Weten we het wel zeker?” Jan schenkt een glas wijn in, zet het op het tafeltje in de cockpit en neemt plaats in de namiddagzon. “In Nederland slaat Corona opnieuw driftig om zich heen, nergens zo relaxed als hier, hier in de Algarve.” Ik weet het niet, maar we hebben het er wél op staan en we willen gewoon, nu we in Europa zijn, de feestmaand thuis zijn!
Het mandje bungelt aan mijn arm, aangesloten bij de rij Portugese vrouwen richting vismarkt! Allemaal hebben we keurig ons verplichte mondkapje op en passeren we de immense boog in de gevel van ‘de afslag’, gedwee ontsmetten we onze handen en dan zijn we los om koers te zetten naar die uitbater die het beste bij ons boodschappenlijstje past! De uitbaters nemen elke binnenkomer op en glimlachend loop ik met vaste tred naar het eind van de grote koele hal. Daar is ‘ie dan: de grote berg glanzende grijze exemplaren waarvoor ik van “huis” ging.
“Deze week gaan we naar huis, we vliegen terug.” Met weemoed wacht ik rustig op mijn beurt middenin het simpele, vrije leven in Lagos. Hier waar iedereen zich gewoon aan de regels houdt, waar geen coronaprotesten zijn, bijna de hele bevolking al lang is ingeënt en besmettingscijfers geen angst meer inboezemen. Gewoon vrij: even denk ik terug aan gisterenavond. Ja we weten het zeker, al wankelden we wel even.
Hek ontsluiten, ponton over en weer bijna thuis. “We gaan lopen”, deel ik mee, wil naar de zee! Jan had direct het plan naar de ankerplaats Alvor te lopen; 5 km verderop. Door het zand, langs de branding werd het een heerlijke wandeling. Natuurlijk keek ik voor Karin (‘t Zeepaard) uit naar de schelpen die zij verzamelt.
Na 7 km (de weg terug) gaan we zitten op de vloedlijn. Voeten in het zand kijken we naar 4 geankerde boten, het is gunstiger nu met wind en golfslag zie ik. Denk aan vertrouwde gesprekken met reizigers die hier blijven, naar huis óf verder gingen. Diegene die we op de werf uitzwaaiden, waarde- en respectvolle gesprekken ook over Covid….”
De ontwikkelingen rond Covid maakt alles onzeker. Bevreesd als we zijn de vrijheid die we van 2010-2014 kennen nu niet te ervaren, en met de mazzel een mooie plek in de haven te hebben, blijkt Lagos een gezellige en met de werf om de hoek technisch goede uitvalsbasis voor het komend voorjaar. We blijven dus, kunnen de wintermaanden naar huis en schuiven de beslissing links (Oost) of rechts (West) te gaan voor ons uit. De Middellandse Zee lonkt, nog een keer oversteken, naar Madeira, Canarische Eilanden, Suriname, Panama…. óók.
De zon gaat langzaam onder. Ik schat dat het bijna 17.00 uur moet zijn en dat blijkt te kloppen. De zee is rustig nu, de boten vooranker gaan rustig van bak- naar stuurboord, ankerlichtjes gaan aan. “We gaan hier naar boven”, hoor ik naast me. “Het is mooi geweest nu.” Ik sta op, sla het zand van broek en sandalen en loop nog altijd in gedachten de helling op, naar boven. Langs het restaurant “Linda”, richting werf en niet veel later over de boulevard met lifemusic, tafeltjes met lachende toeristen en glazen tot de nok gevuld met wijn. Nog altijd in gedachte, houd ik mijn kaartje voor het ponton. Terug naar de Anna Sophia en weer thuis gaat de mijmering over in de realiteit van de dag.
We kleden ons om; gaan vanavond met zeilkennissen naar de Italiaan. We namen het leven door, lachten, genoten en aten. Het was weer gezellig. De maan bracht ons op tijd thuis.
De tweestrijd en weemoed voorbij.
”Ja, we vliegen deze week terug, laten hier in vertrouwen Anna Sophia voor de winter achter, kijken vol verwachting uit naar een feestmaand met kinderen en kleinkinderen.”
Veel plezier samen met kids en kleinkids in wat een feestmaand zou moeten zijn. Geniet van elkaar!
Groet,
Frans