24 April 2022 – Ontheemd

De Werf

“Wat …., wat doet onze bagage buiten? In verwarring open ik de deur van de kamer.. Een laptop op het bureau, een weekendtas geopend, hier en daar kleding, een telefoon. Vlug trek ik de deur weer dicht. Dit was onze kamer, nu niet meer dus.

5 April; eindelijk kunnen we worden gekraand. Het is nog vroeg wanneer de Schip de twee demontabele backstagen bevestigt (De achterstag moet voor het kranen straks los en de mast….moet natuurlijk niet horizontaal eindigen). Het voorlopig laatste nachtje in de marina brachten we op verzoek (botenshowdrukte) aan de meldsteiger door. Voor straks heb ik het Marina Club Resort geregeld: op de kant op de boot wonen is niet mijn ding, zullen we maar zeggen. Die ladder op is mijn probleem nìet, maar niet naar het toilet kunnen wèl. ‘s Nachts als een razende vijf meter naar beneden klimmen, richting sanitair rennen…. nou nee, dan hòef ik niet meer; niet mijn ding. Dus het Club hotel! 

Het is 18.30 uur, het regent, in begrafenistred lopen we achter een in de travellift hangende Anna Sophia naar haar rustplaats. Altijd weer een ontheemd en gevoelig moment. Het schip wordt uiteindelijk op poten gezet, ladder geplaatst en voilà het werk kan beginnen, althans dat dachten we.

Al wekenlang lopen we de deur plat bij “onze” projectleider. “De lijst is nu compleet, het werk gepland, alle bestellingen binnen en voorbereid, 4 april gaan we op de kant.”, deelde Jan mij eind maart mee. Dat dat uiteindelijk door achterstanden vandaag werd, ach who cares. 

Hotelleven

Elke ochtend, verplaatsen we ons van hotel naar boot en elke ochtend eindigt ons bezoek aan het bureau van de manager. Die klussenlijst wordt maar niet korter. Jan zit er letterlijk bovenop en jawel…. Het gaat nu eindelijk los: schuren onderwaterschip, antifouling, schoonmaken romp, teakdek en opbouw, alles in de was zetten, schroef demonteren, reinigen en schroef-antifouling, boegschroef schoonmaken, oorzaak doorschavielende val bovenin de mast onderzoeken, kabelbreuk antenne (slecht marifoniebereik) bovenin onderzoeken (d.m.v. een hoogwerker), kuiptafel extra poot aanbrengen, bimini voorzien van extra steunen, kitnaden potdeksel vervangen, anodes vervangen, bijwerken van schade op spiegel, vervangen stroomkabel stuurboord navigatielicht, vervangen afsluiters schroefassmering….de lekkende buitendouche, (ehh daar zijn ze niet uit, dus klusje voor de Schip). 

Verhuizen

22 April; “we zijn bijna nieuw”, roept Jan opgetogen. En inderdaad Anna Sophia is inmiddels een soort van gefacelift. We schrijven zestien dagen later en er is veel gebeurd.

Het was op 20 april dat we verzuchtten dat het hotel wel welletjes was geweest, klaar als we waren met het fantasieloze ontbijt, inclusief het bonte en om voorrang dringende net uit de douchcabine gestapte gezelschap, de met golftassen volgepropte liften en lachsalvo’s rond borreluur.  Onze manager Uriël zag die morgen twee sacherijnige gezichten aan zijn bureau: “I offer you for the last days a hotelroom from Sopromar (werf).” We keken elkaar aan en besloten per direct te verkassen, dichtbij de boot en ver weg van het toeristje spelen. 

Jeetje, wat nu weer, driftig monteurs ontwijkend vlieg ik de trap op richting kantoor. Uriël wist direct waarvoor ik kwam: “Sorry my colleague made a mistake, he had a waiting client also and…promised him your room.” Welverd… :” You should have called me, beet ik hem toe, I had moved my luggage myself.” Ik wil gewoon niet dat een ander mijn spullen verzamelt en de boel buiten zet, afijn ik ben boos en dat is duidelijk. Opeens staat er een oude boze dame naast me, te grote vale spijkerbroek, slordig vastgezette grijze staart, ogen in shock. “You will get the best room we have, fluistert Uriël, she is the big, big boss and she is very upset this happened.” Op slag verstomd kijk ik van de één naar de ander. “Go to our restaurant and take some coffee from the house, or wine, whatever you want, we will clean the big room.” 

Het regent en het waait hard, monteurs kunnen deze 22e april niets doen. Wij zitten knus in de salon van onze Anna Sopia, klimmen zo naar beneden, gaan richting kamer, maar niet……zonder een laatste rondje om ons bootje………….tot morgen.