Categorie: Uncategorized

Lange golven maken van schip en dinghy een circusact. “Ja nu”, op de top van een dwarsligger maak ik één voet van de fenderstep los, nu nummer twee nog. “Geef dat vuilnis en de tas even aan”, twee handen geklemd aan de stootrand, de bijboot is onder controle. Waar we op vrijdag besloten de baai LEES MEER

O no”, Andreas knijpt zijn ogen samen. Even slaat hij stil. Het binnenwerk van de motor ligt als een smeuïge massa van zwarte olie en drap in zijn handen. Het ding lijkt reddeloos verloren. Andreas is Andreas, Andreas geeft nooit op! Hij poetste en verving de koolborstels tot in de late uurtjes.  Bij het ochtendkrieken LEES MEER

Schone lei Dinsdag 10.30 uur; “Weet je waar je heen moet?” “Zeker, de baai stuurboord uit, voor eilandje langs de zee op.” Ik zeg het tegen mìjn headset, Jan haalt de ketting in. Hij blaast een onheilspellend gebrom in de zíjne, … de ankerlier stokt… “Anker op!” Gelukkig de verlossing kwam snel, de Schip is LEES MEER

(Tolo) De avondschemering valt in, het azuurblauwe water rondom het onbewoonde eilandje is rimpelloos en het laatste tripperbootje is op weg naar een rumoerige vrijdagavond op het vastenland. Op de beboste berghelling vinden vogels hoorbaar hun weg in de schemering.  Het kost me moeite los te komen van dit magische moment en het houten scheepmansstoeltje LEES MEER

“She’ll be here in five minutes”, een trotse bedrijfsleider stopt zijn motor, het tienjarige zoontje achterop leunt verlegen tegen hem aan. “My wife will pick you up.” Het is op zondagmiddag 17 mei, dat we als lunchgasten het terrein van Basimakopoulos achter ons laten, Anna Sophia drijft goed vastgeknoopt onder de kraan. Het zes maanden LEES MEER

23 juni 2024 11.00 Uur, ons anker valt in het  doorschijnende blauw van de Zuidwestkust van de Peloponnesos. Het geluid van de stilte overvalt ons; de baai van Methoni. 21.00 uur Het is donker, ons ankerlicht èn de cockpit verlichting zwaaien een zachtgeel helder licht. De kussens in de cockpit voelen geruststellend, Anna Sophia wiegt ritmisch LEES MEER

Wat een heksenketel; in een deken van smog kronkelt een slang van scootertjes zich om de auto’s.  Het is heet, de bloedhitte (41 gr) zindert de vierbaans weg. We wanen ons in Jakarta, maar rijden regelrecht het hart van Athene in. “Hier moet het zijn”, we kijken omhoog en zien ramen boven een smalle rechte stalen LEES MEER

Athene 14 mei 2024 Het is elf uur ‘s avonds en we bevinden ons vlak boven de grond. In het stikdonker, zie ik het rode navigatielicht op de vleugel fors heen en weer deinen, we raken de grond, nu roer recht,  vol in de ankers…..  yep we zijn bijna thuis! In draf trekken we onze handbagage op LEES MEER

Het was op een dag in juli in snikheet Carloforte (Sardinië), dat we ons mèt rugzak voortslepen richting het dorpsplein. “Ik wil naar de kapper”, schuin kijk ik Jan aan: hij meent het, met deze hitte? “Ja, ben het ineens zat, net een zeezwerver met al die krullen”.   Het is inmiddels één uur, de straat bloedheet, jong LEES MEER

“Ik zie dat er een Midicane* op jullie afkomt”, alarmerende app van vriend en zeilmaat Frits vanaf de Spaanse kust. “Valt voor ons mee, het trekt richting Libië, we krijgen een staartje”, is de Schip’s tegenbericht. Het is nacht, voor anker bij Korfos  zijn we stand-by. De boot draait als een gek, dakluiken zijn fel verlicht; onmogelijk zo LEES MEER