Juni 2024 – Oerknal

Wat een heksenketel; in een deken van smog kronkelt een slang van scootertjes zich om de auto’s.  Het is heet, de bloedhitte (41 gr) zindert de vierbaans weg. We wanen ons in Jakarta, maar rijden regelrecht het hart van Athene in. “Hier moet het zijn”, we kijken omhoog en zien ramen boven een smalle rechte stalen trap. Met één been buiten voel ik de schok van hitte ná airco. Achter elkaar beklimmen we de trap, schuiven langs een groepje mannen en bellen aan bij de grote stalen deur. Na twee keer bellen zwaait de deur open en daar staat Maria! Haar katoenen jurk zit strak om haar mollige lijf, maar het is de glimlach die doel schiet. “Here we are.”

Hoe raakten we hier in vredesnaam verzeild? 

Vivari

Na een motortochtje (weinig wind èn tegen), ontdekken we de door stranden omzoomde baai van Vivari. Het is stil, ter verkenning vaart de Anna Sophia rustig rond en gooit haar anker achteraan op 10 m diepte.  Het is de volgende dag dat  we de dinghy tegen het  terras met de rode tafelkleedjes parkeren, het terras waarvan de geuren onze cockpit in een veelbelovend middaglicht zetten: Sophietje’s ankertje uit en lijn om paal zonwering. Genietend ervaren we de smaak van een verse  vangst…… Het schemert al, wanneer we twee gastvrije broers de hand schudden, natuurlijk, we komen snel terug!

“Kijk, tegen die bergwand, vier prachtige bungalows, die gaan we van dichtbij bekijken.” Ik zit in de cockpit, de boot dobbert in prachtig zilt en Jan hijst zich op het zwemplateau. “Prima”, de witte sauna handdoek doet dienst als sarong. 

Op bezoek

Vastbesloten nemen we de lange  steile bergtrap met zijn brede aantrede. Een breed pad loopt beneden één van de vier mooiste huizen, boven aan de veranda wappert de Nederlandse vlag. We staan stil en kijken ernaar. Een vrolijk gezicht reikt over de reling : “Kom boven, praat makkelijker.”  Het zou een oergezellige middag worden. 

7 juni

Wanneer ik voor de kade van Nafplion, op 3 bootlengtes het anker drop, zie en hoor ik een tweetal mannen op de punt van hun boot schreeuwen. “Niet dááár”, klinkt het onvervalst Vlaams. “Dit gaat goed, we varen recht àchter het anker achteruit, het klopt gewoon”, wil ik terugroepen, maar dat is op driemaal twintig meter natuurlijk aan dovemansoren. Jan zie ik abrupt omkijken, ziet zich gedwongen de manoeuvre te onderbreken. Aiiii, weten we allebei, nu gaat het anker slepen en jawel. “We zitten vast, de ketting trekt langszij”, gebaar ik naar Jan. Ons anker heeft zijn ketting te pakken! “Wat nu?”  Met de, voor dit soort verbroederingen, reddingslijn met enorme haak, rent de Schip naar voren. “Achter het roer, houdt hem in bedwang.” Op de Belg en zijn buurman letten we niet meer. 

Ik voel, ik zie: “hij heeft hem!”

Jan haalde ons anker met de opgepikte ketting op. Met de haak werd de ketting verder omhoog getrokken, en de lijn  bevestigd aan de boeg. Nu kon ons anker zakken, worden binnengehaald en de lijn van de boeg verwijderd. De duim van de Schip gaat omhoog. Beide schepen zijn vrij!  “We moeten er ook niet naar luisteren en ons eigen plan afmaken.” bromt de Schip als we zeker en vast aan de kade liggen, “dan was er niets aan de hand geweest, we weten wat we doen.” Tja.

Baai Van Oranje

“Yes, we hebben 16 knp, scherp windje, maar we kunnen zeilen.” Heerlijk eindelijk hebben we weer een zeilboot. Tring, tring, zondagapp van onze kleindochter! Tussen de traktatie van belevenissen van een 7-jarige, hijsen we de genua en het grootzeil. “Ik wil opa zien!” “Heel even wachten Juliëtte, opa stuurt èn bedient het grootzeil, yep daar is ‘ie dan.” Na een zorgeloze babbel van een half uurtje, hang ik even boven de buiskap, check de boel en verplaats opnieuw de aandacht naar de telefoon in mijn hand. “Weet je oma, ik hang op, jullie zijn druk, tot de volgende keer, doei, doei, doei.” We lachen allebei, Juliëtte heeft regelmatig meegevaren, weet wat zeilen is en is gewend aan actie. Tot later, lieve meid! En dan…..

Een schot, een bom, een ongelooflijke knal, het schip richt zich op, verbaasd zitten we dicht bij elkaar. “Het zeil” zegt Jan”, “de giek”, zeg ik. Vliegensvlug kijk ik voorzichtig langs de bimini, voorbereid op de kracht van een meterslange overzwaaiende giek. “Het is het allebei, de schoothoek van het grootzeil is van de verbinding met de giek gescheurd.” Hoe is dit mogelijk?? De banden van de schoothoek hangen er alle drie rafelig bij. Maar tijd hebben we niet: “Start de motor, het zeil moet naar binnen, klim op het dek, kijk of het in de mast wil rollen.” Het zeil rolt in, lijkt goed te gaan, tot: “stop met rollen, de laatste meter zit muurvast”. 

En zo naderen we een tikje verdwaasd, maar helemaal oké, op de motor de baai van onze Koning. Doroufi, we ankeren in de stilte van de beschutting op vijf meter en pal voor de residence van Willem en Max.  Het water is kraakhelder, het uitzicht overweldigend, het ‘beroemde’ restaurant serveert een sterrenmenu; het zeil verdween even uit het zicht. De bewaking had òns natuurlijk wèl in de kijker(s), we zijn oké wisten we na twee dagen radiostilte, waarschijnlijk gewoon gecheckt. Onze driekleur stuurt zijn groet met de wind mee.

Porto Heli

Het is op dinsdag 11 juni, dat we koers zetten naar Porto Heli. We moeten naar de haven en hebben 20 m langszij nodig; de enige manier om het zeil eraf te krijgen! De Schip reserveert online voor twee dagen, fingers crossed en het lukt!  Een afspraak met North Sails in Athene alsmede een huurauto zijn snel geregeld. Check, nu nog…. die zevenenzestig vierkante meter naar beneden, van het schip af en in de hoes krijgen!!

Welcome back. Twee marinero’s pakken de lijnen aan, “waar heb ik dat eerder gehoord?”  schiet het door me heen, de pech in Carlo Forte Sardinië!

Woensdag 12 juni, 05.00 uur 

De wekker alarmeert. We staan direct op en schuiven zachtjes het luik open. Het werk wacht en we willen de buren in de haven niet wakker maakt. Dat dat natuurlijk helemaal niet lukt, realiseren we ons niet. Het is overdag boven de veertig graden en alles is teveel: “We beginnen om 05.00 uur, anders is het gelijk ons laatste klusje, we zijn om 07.00 uur klaar”, was gisteren Schip’s melding.

“Ik draai, jij kijkt.” Piepend komt het zeil een stukje naar buiten, loopt vast, we rollen terug, tot uiteindelijk het geheel muur- en muurvast zit. Even gaan we erbij zitten. “Wat nu?, als we de boel kapot trekken, kost het een nieuw op maat gemaakt zeil;  duizenden euro’s en lange wachttijd. Zonder verbinding kunnen we geen kracht zetten. We moeten eraan trekken!” “Hadden we maar een soort klemmen”, is mijn overpeinzing. “Maar die hèb ik”. Snel komt de Schip naar boven met  vier lijmklemmen en twee houten blokken, alles dankzij een keurig opgeruimde ‘werkplaats’ in de stuurboordhut. “Ik zet wèl even de achterstag los.” Het is 08.00 uur, we trekken aan het zeil, rollen uit en in, zien de zon klimmen en het zweet heeft reeds al onze poriën gevonden. Maar het lukt!!!! Om 10.00 uur zit de boel in de zeilzak, de auto hebben we al in de haven gezet, nu nog even een marinero met een golfkar zoeken (de zak weegt ruim 50 kg) en koers zetten naar Athene.

Tweeëneenhalf uur later verzeilden we  in een wirwar van straatjes op het oude industrieterrein in het hart van Athene. 

Schot (in de roos)

Wanneer we ‘s avonds in de cockpit het hele zeilavontuur nog even de revue laten passeren zegt Jan opeens: “Kom spring in een jurk”, we gaan hier naar het restaurant dat we nog van vorige seizoen kennen, je weet wel, die dure aan het water, je hebt het wel verdiend….