Juli 2024 – Mysterie

23 juni 2024

11.00 Uur, ons anker valt in het  doorschijnende blauw van de Zuidwestkust van de Peloponnesos. Het geluid van de stilte overvalt ons; de baai van Methoni.

21.00 uur

Het is donker, ons ankerlicht èn de cockpit verlichting zwaaien een zachtgeel helder licht. De kussens in de cockpit voelen geruststellend, Anna Sophia wiegt ritmisch van bak- naar stuurboord. In de donkere nacht ontfermt de verlichte uitloop van een kasteel zich over de schepen.

04.00 uur

Diep in slaap droom ik te zeilen op een voordewindse koers met hoge zeeën. De branding slaat op rotsen en strand. “Branding? Dit ís geen droom!”. In de cockpit is Jan bezig de zachte kussens naar binnen te gooien, een snelle blik leert me, dat, terwijl de inhoud van de kastjes aan het hiphoppen is, verder alles goed vast staat. “Dit moet niet nòg erger worden, dan gaan we hier weg.” Ik knik, de roosters van de zijraampjes  zijn al verwijderd, de hydrofoor uitgezet. 

06.00 uur

De branding neemt af, de golven worden minder, de deining rustiger; we zijn weer veilig. “Vreemd,  Navily (weersapp) voorspelde dit niet”, afijn wat doen we? Blijven we hier óf gaan we verder?” We kijken naar de verlichte achthoek op het eind van een rotsige arm.  Over tien minuten zal slechts het dàglicht het baken in zee beschijnen zoals het dat al 12 eeuwen doet..langzaam neemt zíj voor ons de beslissing.  Oké, we duiken vandaag  terug in de tijd. 

 Het is zinderend warm, onze flesjes water allang leeg, wanneer we  de toegangspoort van een compleet schiereiland bereiken! Het kasteel; ommuurd en aan drie zijden beschermd door de zee bevat (ruïnes van) de huizen van 13e eeuwse Venetiaanse edelen. Vreemd, hier overvalt ons dezelfde mystieke kalmte van gisteren.

De  sfeer van weleer, van levens die geleefd werden in het moment, de simpele ketting van dagen die zich aanéén regen zoals ze ontwaakten; in  vanzelfsprekendheid van een bestaan dat geaccepteerd werd zoals het kwam. Hier lijkt het eind èn het begin vast te staan;  de strijd van het leven voltrekt zich in verbluffende eenvoud. 

Over enorme keien glibberen we het Byzantijnse kerkje St. Sophia in. Heerlijk: verkoeling!

Twee kaarsjes, helaas geen doosje lucifers, of aansteker. Dan maar een wens in gedachten, daar zat hij toch al. Het kerkje is rond, de stilte doorbroken.  Bim bam, bim bam. Twee meisjes spelen buiten met de  de bronzen klok. De branding slaat angstaanjagend hoog tegen de vesting, we klauteren er langs, omhoog,  in de letterlijk volledig door zee omsloten achthoek! 

Het kasteel was met zijn 9 hectare grond, het verdedigingscomplex van handelsstad Methoni. De zee belichaamde van Venetië tot Constantinopel een natuurlijke bescherming, maar was ook de dreiging van naderend onheil. Het door de zee omsloten en ‘s nachts verlichte eilandje Bourtzi bevat strategisch het meest veilige én best te verdedigen bouwwerk; de achthoekige toren!

Terwijl de zee beneden metershoog tegen de vestingmuren slaat, kijk ik naar een steen in het bouwwerk.  “Wìe zou in de Middeleeuwen juist déze steen geplaatst hebben? Kon ik maar…..”

De Middeleeuwen

Onderaan het kasteel

In de vroege ochtendschemering  klinken kinderstemmen. Een vrouw bindt haar kind op haar rug, breekt het brood en kijkt bezorgd van de kindersnuiten naar haar slapende man. “Clauwaert het is tijd!”  Een smal dampig straatje scheidt de rijen primitieve huisjes. Het duurt niet lang, de deur gaat piepend open.

Het hele gezin staat in het straatje, wanneer de grote gespierde man uit het geslacht van steenhouwers de met ronde vaten gevulde kar over de keien duwt. Een nieuwe (werk)dag is begonnen.

Tientallen karren gaan krakend over de brug met 14 bogen. Kinderen spelen tikkertje, sommige vegen de slaap uit hun ogen, andere trekken hun muts met twee handen over de oren. Éenmaal door de poort scheidden de mannen zich van de vrouwen en kinderen. De karren met vaten worden naar de waterputten geduwd. Andere voertuigen vervoeren pikhouwelen voor het uithouwen van stenen en grachten, terwijl de grootste aan de “rand van het dorp” volgeladen worden met bouwmaterialen. Ook de vader vult zijn nu lege kar met de zojuist uitgehouwen stenen. 

Een aantal vrouwen zet koers naar de keurige huizen in het midden van “het dorp”. Onder het toeziend oog van een oudere zus, zie je de jongste kinderen buiten spelen. Een meisje met haar muts scheef op haar vlashaartjes en een groezelig schort tot aan haar lederen slofjes kijkt me uitdagend aan. Het gaat er vrolijk aan toe en ja sommigen weten al heel jong de klepel te vinden! 

Het zijn lange dagen met vele rustpauzes en voldoende voedsel van het land en uit de zee. Granen, kruiden, olijven en vis vullen als basisvoeding de bronzen en houten kommen. Ik wring me tussen mannen, vrouwen en kinderen, die zich de inhoud van de door vrouwen gevulde schalen op lange planken, goed laten smaken. Je zou het zelfs gezellig kunnen noemen, harmonieus is het in ieder geval.

Na het maal worden over de smalle toegang tot de toren stenen één voor één doorgegeven. Het is warm, alles zweet. Op mijn plek verschijnt een grote gespierde man, lange blonde krullen plakken in zijn nek, hij sluit de rij. Hij grijnst naar mij en Clauwaert plaatst vakkundig de steen.

Het mysterie van Methoni

Als ‘s avonds iedereen weer huiswaarts keert, de deuren van de arbeiderswoningen dichtvallen en de lichten in de huizen van ‘de edelen’ worden gedoofd, herbergt de stilte opnieuw de belofte van een  nieuwe morgen.