Het was op een dag in juli in snikheet Carloforte (Sardinië), dat we ons mèt rugzak voortslepen richting het dorpsplein. “Ik wil naar de kapper”, schuin kijk ik Jan aan: hij meent het, met deze hitte? “Ja, ben het ineens zat, net een zeezwerver met al die krullen”.
Het is inmiddels één uur, de straat bloedheet, jong en oud(er) slentert langs de zinderende muren. Jan’s krullen plakken inderdaad aan hoofd en nek, minder fraai. “Oké, we gaan naar ‘mijn’ kapper op het pleintje. Vastberaden stappen we flink door, de boel gaat hier immers om twee uur met siësta!
“Hier moet het zijn, het was die deur, of toch nèt om de hoek?” Gevels die eeuwenlang volkstaferelen aanschouwden, verfarme gesloten deuren; onzichtbaar wat zich eràchter bevindt! We doen een stap naar achteren. “T’ is jammer, maar hier woont geen kapper meer.”
In een doordrenkte jurk die inmiddels het lopen belemmert, haast ik me naar de reusachtige eik midden op het dorpsplein. Zijn schaduw is tè verleidelijk. Ietwat ongemakkelijk schuif ik aan bij vriendelijk glimlachende dorpsbewoners op die hemelse bank eromheen. Jan loopt door.
Terwijl in de schaduw aan onze voeten kinderen spelletjes doen, leest de man naast mij zijn krant, en vertellen drie jonge vrouwen elkaar hun laatste nieuwtjes. Ik ben anoniem. Op de hoek hier recht tegenover gaat een smalle deur open. Een slanke oude man met alpinopetje schuift naar buiten, haalt zijn rookgerei uit zijn borstzak en wacht. Jan komt de hoek om en vangt mijn blik. Hij passeert de man, maar draait zich abrupt om. Wanneer hij iets tegen de rokende man zegt, zie ik het vanaf mijn zitplaats ook: “Maar dat is……”
“Heeft hij tijd?” We staan voor de open bruine deur van weleer. “Moet wachten, eigenlijk nee geen tijd, maar als de laatste klant niet komt, mag ik”. Big smile.
Hoopvolle kinderogen gaan van mij naar de beschilderde stenen op het kleedje. Ik wijs er één aan, leg er twee euro voor in de plaats en geniet, in één klap een stuk minder anoniem, in de schaduw.
De twee scheefstaande raampjes staan open. Frank Sinatra’s notenbalken voel je letterlijk, zie je bijna naar buiten swingen, als de kapper uit volle borst inzet. “I did it myywayyy”, bereikt de boom, kippenvel, zanger’s hele repertoire vult het plein. De oude man begeleidt, de schaar hanterend, vol overgave de al net zo oude platenspeler.
Voorzichtig heb ik op de drempel van het kapperswinkeltje, annex concertzaaltje een inkijkje.
De ruimte, al net zo rond als het pleintje, met in het midden de knipstoel, heeft de grootte van een studentenkamer. Er staat een spiegel voor het resultaat en in de hoek een ventilator ter verkoeling. Mijn hart maakt een sprongetje bij het ontdekken van de grammofoon, onder de foto’s van zijn verrassende andere hobby: een prachtige houten zeilboot!
De ramen zijn dicht, de deur op slot. Ook de laatste klanten van een bevlogen kunstenaar gaan verkwikt huiswaarts.
Wat een leuk verhaal, jullie maken toch wat mee!
Maar nu alles regelen voor de terug reis! Zal ook weer wennen zijn, maar wij vinden het leuk om jullie weer te zien! En we zijn benieuwd naar jullie verhalen.
Tot gauw liefs Martin en Ida