23 Juni
“Ik hoor de bilge-pomp, het lijkt wel of het ding blijft hangen, neem het over.”
Geconcentreerd stuur ik Anna Sophia richting de havenmond van Palma de Mallorca. Vanuit onze hut komt een slurpend geluid, harder nu. Jan zie ik naar de sleutels van zijn gereedschapskast grijpen, het slurpen gaat onverminderd door. Met handen vol gereedschap rent hij naar het achterschip. Ondertussen geef ik een aanstormend megajacht de ruimte; we zijn buiten.
“Dit is niet goed; we krijgen per minuut zestig druppels zout binnen en de temperatuur van de schroefas loopt enorm op, jij moet nu varen tot de ankerbaai, ik blijf onder de vloer.”
Deze appel is te zuur. Het vertrouwen ligt in de vrieskist. Anna Sophia 2 heeft in Cartagena maanden op de kant gestaan. Ascar (werf) heeft fantastisch werk verricht door een nieuwe generator en een andere uitlaatconstructie in te bouwen. Einde vòrige heftige lekkage!
Met veel plezier bouwden we in Cartagena verder aan een beter en mooier schip. Inmiddels een halve Anna Sophia verder, besloten we op 31 mei Cartagena achter ons te laten. We voelden ons weer geborgen op zee.
Gelaten volg ik mijn koerslijn. De komende uren verbindt ons de zorg om een bloedhete en constant zout lekkende schroefas op zee.
17.00 Uur
Anna Sophia drijft achter haar anker in de swell van Illla Gavina. De lucht is geladen. Wat is de oorzaak, lekkende seals, een ingesleten schroefas? Zeker is dat we voor de derde keer dit seizoen op de kant moeten. Een hele lastige op de Balearen! Een plek in een haven bemachtigen is geen sinecure, op een werf onmogelijk. Tarieven zijn buiten proportie, passanten nauwelijks welkom!
Medezeilers(vrienden) van Cartagena tot in Griekenland denken mee maar:
“Contest Mallorca?”, ….!
2 Juli
“Weet je waar je heen moet?” “Yep, stuurboord uit”. Duim omhoog, anker is binnen. Koers: Port Calanova! Zeven spannende dagen; doorlopend appverkeer met Contest (Mallorca én Nederland), laten we in de baai achter.
We motoren met wind en golven op de neus richting vaste land.
In het zicht van de haven zie ik de Schip koers wijzigen. “Dit wordt lastig, de boegschroef reageert nauwelijks, we hebben bij aanleggen wind èn wieleffect tegen zonder te kunnen corrigeren, roep assistentie van de haven.”
“Port Calanova, Port Calanova, here Anna Sophia 2, Anna Sophie 2, over.” “Port Calanova, go ahead.”
“Good afternoon sir, we do have a reservation, need assistence, our bow thruster does not work, bow thruster does not work, over.” “Understood, we send a dinghy, over.” “Thank you, over and standby.”
“Ze sturen marinero’s met een dinghy.” Ik hijs me naar buiten, we speuren naar beweging in de haven. Een meisje en jongen in tenue zwaaien. Jan brengt het achterschip in positie, maar houdt de 27 ton, met achteruitvaren, niet op koers. Twee keer vaart hij weer weg, de derde keer is scheepsrecht; lanceert precies tussen de moorings van de buurboten! Wanneer Jan met de loodzware mooring naar het voorschip snelt, is het roer van mij. “Oef, hou de boel niet recht, de boegschroef bromt maar doet niks.” De schipper seint de dinghy, “nù vol gas tėgen de boot”. Ook de mooring aan stuurboord wordt op volle kracht belegd. Een Schip vol adrenaline en volledig gedoucht van binnenuit, komt naar me toe. “We liggen”. “You have a good captain.”, klinkt een jonge stem vanuit de dinghy.
13 Juli
Onder een prachtige sterrenhemel pareert ons schip in cadans de golven. Met 25 knp wind varen we scherp de 194 NM naar Sardinië. De Schip dommelt wat, omklemt het emmertje; is zeeziek. Een beetje katterig tuur ik naar de horizon.
“Er is zoveel gebeurd. De nieuwe schroefasafdichting en startaccu’s (boegschroef) zijn hopelijk nu het laatste tot Griekenland. Elke keer weer nieuwe plannen, kranen, hotel, zoeken naar een oplossing, vertrouwen opbouwen….. wachten op een gunstig weatherwindow. Ik ben er zo klaar mee! Eén voor één vouw ik Jan’s vingers los van het emmertje.
Toch is dít waar we het voor doen: serieuze tochten, geborgen zijn op een schip dat rustig en steady door 3 m hoge golven snijdt, af en toe surft en de grazy exemplaren na een schuiver achter zich laat. Een dagje vasten, tijgerend of nìet naar binnen, het maakt niet uit. Het is zo gaaf dit met z’n tweeën te doen. De weg van Léven, de weg van verdergaan.
Slechts één enkele keer alarmeert de plotter op targetalarm, verder is het rustig op zee. Ik tuur naar de heldere poolster en probeer de andere te herkennen.
Carloforte
Om 13.45 uur bereiken we net als vorig jaar onze uitvalsbasis voor Griekenland, marina Sifredi.
“Welcome back, welcome home.”
Heerlijk, we zijn er weer.
Contrast
In wat een ander decor voeren we 12 juni van Formentera naar Mallorca. De aaneengeschakelde alarmoproepen per marifoon zijn heftig, het slechte Engels, de paniek, we proberen het te verduidelijken: rubberen boot, zeventien opvarenden, stuurloos, ten zuiden van Mallorca. We kijken uit, hopen op redding. Onvoorstelbaar; niemand kent hun gevecht tot aan een hoopvolle sprong in het duister.
In de nacht van 13 op 14 juni zinkt een overvol vissersschip nabij de Peleponnesos Griekenland. Ten minste zeshonderd overleden mannen, vrouwen, kinderen… Eén ding is zeker: er zijn véél meer boten onderweg dan wij weten.
19 Juli
09.15 Uur. Ik sta op het dek en kijk omhoog naar een krijsende meeuw, verder is het stil, geen rimpeling, niets. Jan komt naast me staan, goede reis maat, we zwaaien nog even naar een Nieuwzeelands echtpaar en gooien los. We varen de haven uit, met een vreemd gevoel kijk ik nog één keer naar het donkere en lege ponton achter me. De tocht naar Sicilië zal 28 uur duren.
“Wat is het mooi, vlak water, contouren van Sardinië”, ik heb het nog niet gezegd of: “Shi… nee hè, de stuurautomaat reageert niet meer op het roer.” Zonder stuurautomaat, slecht idee, veel te inspannend, te zwaar met z’n tweeën. We zwijgen en keren om.
11.30 Uur. Het ponton zindert in de zon, ons gemoed moet even aan de oplader: “welcome back, what happened?”
20 Juli
07.00 Uur; een gouden morgenstond in Carloforte.
22 Juli
Gezellige drukte kleurt onze steiger. Het is bloedheet, schaars geklede zeilers slepen met mobiele dieseltanks en strooien lustig met steigerwater. Lachend worden schepen ontzout en spuit de bemanning de hitte van elkaar lijven. Boven mij giert de wind door het want, nieuwsgierig verruil ik de airco voor de cockpit en word als vanzelf onderdeel van de kleurrijke drukte, heerlijk.
“Do you have a table for four?” “We are full, but find something, I remember your family from last year, especially the little girl with the big bleu eyes!” Onze kleindochter Juliëtte, wat leuk!
“Yes, we kunnen in de airco”, deel ik de in het steegje wachtende schipper mede. Boven de zeebaars voor vier delen we met onze Amerikaanse buren meer dan de catch of the day. Ook zij liggen hier met een niet functionerende auto-pilot! Wanneer de wolk van onze verhalen over leven op zee, de niet sturende piloten richting steegje schuift, genieten we alle vier, weer volledig op koers van een prachtige avond!
Een veilig leven op zee begint met vertrouwen in je schip en in elkaar; samen op weg naar nieuwe ontmoetingen voorbij de horizon.
Een roerig maandje belevenissen met (te) veel spanning. Er staat weer zoveeel. !!!! Ik moet het echt nog een keer lezen………pfff!
Jullie slotzin van het laatste spannende verslag geeft alle vertrouwen voor de toekomst en wij zien jullie verslagen graag tegemoet!
Jullie verblijf in en rond de Middellandse zee zal onvergetelijk worden en zal ons doen smullen!
Het ga jullie goed en blijf gezond!
Lees nu pas je verslag, maar net terug van een hele mooie reis Bretagne- Normandië. maar jullie reis is ook beslist niet saai!
We zijn vier weken onderweg geweest, hebben alles kunnen zien wat we wilde zien en het was erg indrukwekkend ondanks dat het weer de laatste dagen niet geweldig was, was het niet erg om naar huis te gaan.
We zijn Midden Frankrijk begonnen, toen eerst Bretagne daarna Normandië als we de reis anders om hadden gedaan, konden we nog overwegen om door te gaan naar Zuid-Frankrijk of Spanje maar dit is ook prima. Hopelijk gaat het jullie nu goed en hebben jullie nu een behouden vaart. Heel veel liefs van ons en tot Hoorns.
Stel je voor dat jullie elke middag thuis aan de thee zouden zitten.. dan zagen jullie verhalen er heel anders uit! Menigeen is jaloers op jullie prachtige avonturen, jullie doorzettingsvermogen en de vrijheid en prachtige plekken die je bezocht hebt en nog gaat bezoeken. Heerlijk om een beetje mee te varen. Tot gauw Annelies en Jan, hartelijke groeten van sy Hermes xxx