Genadebrood
Het is vroeg en net voor Pasen. Verwachtingsvolle spanning vult de straten van Cartagena. Onderweg naar de bakker drijft een mensenmassa mij langs metershoge houten kerkdeuren. Ik worstel me naar de zijkant en verdwijn zo onopgemerkt in een oase van rust; geen mens te zien. In mijn broekzak voel ik aan één van de muntjes stand by voor een bedelende hand. Een kaarsje floept aan en gedachten hebben alle ruimte……
Halverwege de kerktrap: harde eentonige tromslagen, op de maat voortschrijdende Klu Klux Klan gelijkende mutsen en applaudisserende mensen. Nù in de voorhoede van een eeuwenoud spektakel maak ik me uit de voeten.
Het is tijdens Semana Santa dat de straten in Spaanse steden het decor vormen van, door broederschappen georganiseerde, processies.
Honderden boetelingen (nazarones) trekken naar hun geboortestad, dragen puntvormige maskers (capriotes) en doen boete tijdens de urenlange processies. Reeds ten tijde van de Inquisitie hadden de ter dood veroordeelden op hun weg naar de executie een puntmuts van 60 tot 110 cm op hun hoofd. Men ging ervan uit dat zij op deze manier dichter bij de hemel waren!
Gedesillusioneerd door het onrecht dat hem is aangedaan in dit aardse leven, krijgt de veroordeelde de capriote op. Het paard onder zich voelt hij niet meer, de menigte is op afstand. In de volgelopen straat geven de tromslagen het ritme van de stoet aan. Het paard houdt in, het is voorbij…
Loodzwaar zijn de vierkante draagconstructies (pasos), voorzien van enorme beeltenissen van Christus en Maria, die schouder aan schouder gedragen worden. Enkele dragers (costaleros), lopen de avond of nacht op blote voeten in…
Het is al donker als we in een wolk van wierook toeschouwer zijn temidden van de zinderende mensenmassa. Tromslagen en de honderden nazarones met hun vreesaanjagende maskers, komen in twee lange rijen steeds dichterbij. Tientallen zwetende mannen en vrouwen zien we heen en weer deinend met het enorme vierkante gevaarte, stap voor stap en op het ritme van de trom, de bocht nemen. Tot mijn schrik zie ik enkele van hen op bebloede voeten de zware tocht vervolgen. In het midden loopt een nazarone met zwarte kap, een gevangene die volgens eeuwenlange traditie vandaag vrijspraak krijgt…
Terwijl kinderen snoep uitdelen en misdienaars de brandende kaarsen omhoog houden dringen begeleidende klaagzangen tot achter vele kerkdeuren. Rond vier uur in de ochtend zijn alle pasos weer ‘thuis’ in de broederschap (kerk) en de inwoners van Cartagena? Zij gaan slapen om morgen met een schone lei en met de hele familie aan te schuiven aan de lange tafels in de straten van Cartagena….
Het is Pasen
Mooi lies
Leuk om deze gebeurtenis zomer te krijgen en ook om te weten dat jullie op het punt staan om te vertrekken voor een lange trip in de Middellandse Zee…..
We gaan jullie avonturen volgen en hopen op een gezond en voorspoedige trip en een behouden vaart
Zijn jullie alweer onderweg? Een behouden vaart gewenst!
Groet,
Frans Verbeek