23 Juli
Na een naarstig overleg met Kilada (werf), zijn we al motorend voor hulp op weg.
Gisteren, tijdens de dagelijks toiletreiniging ruik ik… “Sh.. de troep komt door de beluchter naar buiten, dit kan helemaal niet, de tank moet nù leeg zijn.” hoor ik Jan roepen. “Ga maar even niet zwemmen”, roep ik…naar buiten benend. O jee te laat, hij ligt er al met zijn neus bovenop.
Gelaten zitten we tegenover elkaar, overleggen wat te doen. Buiten dat rondvaren met een riool niet echt uitnodigt, hebben we met gasten die toilet ècht nodig. Hoe dit kan? Geen idee, deze winter zijn àlle toiletslagen voor èn achter vernieuwd. Jan gaat naar binnen, komt met installatietekeningen naar buiten en besluit de kast in de hut vóór te slopen. Ik assisteer. “Ik geloof dat ik weet hoe de boel in elkaar zit, ga nu met een trekveer aan de gang.” “Nee hoor, je gaat nìet zwemmen”, zeg ik. Moet er niet aan denken te dobberen in 45 liter tyfuszooi. “Probeer maar vanuit de dinghy, ik geef wel aan.” Zo gezegd zo gedaan, helaas ook de trekveer stokt, grrrr.
Dus…belt de Schip met onze Griekse havenfamilie Basimakopoulos.
We zijn onderweg.
Het belooft een rustig tochtje (31 nm) te worden. Turend over het water herinner ik Jan aan het gebrek aan water op vastenland en eilanden. Gisteren probeerden de Amerikanen hun jerrycans met water te vullen. Ze grepen mis, de restauranteigenaren kampten zèlf met watertekort. Lucky us hebben we een werkende watermaker. “Het heeft ook twee jaar praktisch niet geregend”, zegt Jan. “Logisch gevolg klimaatverandering”. Helikopters vliegen over. “Blushely’s”. De lucht was gisteren al verdacht rossig, vanmorgen zat de boot ònder de as; bosbranden wisten we (in de buurt van Athene dit keer). “Echt heftig fenomeen, net als vorig jaar”, sluit Jan het onderwerp af. We zijn er bijna, varen langs het buitenverblijf van ons Koningspaar; terrassen vol parasols, een megajacht voor de deur. “Ze zijn er”, zegt Jan, turend door de verrekijker.
Om half 2 leggen we de boot aan de kade van Kilada aan. Het is heet, erg heet. Beginnend met een koude douche laten we ons bloedeigen riool maar even links liggen. Niet dat dat veel helpt, boven de 40 graden koelt het lichaam gewoon niet, maar ja, dat terzijde.
De nacht is warm, we horen een bonk. Jan springt uit bed, opent de kajuit, ja hoor zo’n luizenbal van een straatkat op de opbouw. Afijn, gelukkig sprinten ze, na zoveel kabaal, als de besten van boord.
Donderdag 24 juli
“Nice to see you again, we promise to solve the problem”. Het is 9.00 uur, Evangelos (projectmanager) en baas Iannes schudden ons de hand. Na een onrustige nacht, geloven zij in een (stront-)vrije aftocht, pfff.
Een uurtje later is de boel ontstopt, oud vuil bleek aangekoekt en in delen losgekomen. Aaiiii, het reinigen van beide vuilwatertanks staat inmiddels onder het wegwerken van de boegschildering op het lijstje….voor van de winter.
“O ja, just one thing. Can we order the watertruck to fill up the tanks. We get family on board and 1000 l fresh water to start with would be very nice!” Even bleef het stil, onderzoekend kijk ik hem aan, vorig jaar vulden we de tanks immers op dezelfde manier? “In summer, when all the boats are in the water, we get fresh water on wednesday. Because your King is in town the waterman is a lucky man that he can earn his money now by filling up the swimming pools (seven times a week).” Hij zag mijn teleurstelling, dacht even na. “I will call the waterman, you are one of us.. I will call you.” En voordat hij zich omdraaide: your King will invest in a desalination plant and solar panels for the necessary energy.
Selfsufficiency
Wat een pech! Gelukkig hebben jullie hulp gekregen! Want dit is geen pretje.
Dank voor het spannend verhaal waarin Jan technisch actief blijft..In ieder geval; Never a dull moment.