“Kijk, nieuw maan.” “Dat betekent weersverandering”, reageer ik. In Kilada is het nu rustig, vandaag waaide het flink door, golven schudden ons flink door elkaar, maar nu… complete rust. Enkele visser passeert, het felle licht van de werf verblindt net niet. Lichtjes in het ankerveld, we zijn één van hen.
Vanmorgen besloten we even voor anker te blijven. Jan wilde de douchepomp verbeteren en het paddlewheel met antifouling insmeren. Zat zijn we het, elke keer opnieuw met afvaren de vraag te stellen of het ding werkt. Zonder activiteit, géén navigatie.
Te vaak hebben we onder het varen het ding verwijderd, troep afgeboend en weer teruggeplaatst. Je wordt, in de nachtmerrie van iedere zeiler (bewust open verbinding creëren) heel handig, maar zin hebben we er niet echt meer in.
Vanaf 06.00 uur vanmorgen (te heet te blijven liggen) draaide de generator, watermaker en airco, werden door mij afgetopt met activeren van onze Candy. Vier wassen later, geeft dit nu een goed gevoel. Deze avond in de cockpit is er één die je doet beseffen waarom je dit allemaal doet.
Vanmiddag appte de Zahree. “Jullie zijn in Kilada, kunnen we…” Hun boot staat te koop, nee is praktisch verkocht, morgen volgt de keuring! We zagen hen gisteren al getakeld worden. Na de ergste hitte, ontvingen zij ons in de airco van hun gehuurde onderkomen.
Het werd heel gezellig, maar nog vóór het avondeten keerden we, nog snel een zak ijsklontjes meezeulend, terug naar huis. We zwommen de avond tegemoet, kookten een Italiaanse pot met veel groenten en dan nu….. de Schip wast af, de mate zit buiten, de Hollies’ ‘he’s my brother’, klinkt uit de speakers…. Je weet weer waarom…..
Morgen? We zien wel.