Juli 2025 – Belofte

“We’ll be back, I promise you.” De oude magere man peinst. Zijn gebogen houding en het moeilijk bewegen zijn niet te missen. Emotie weerspiegelt in samengeknepen bruine ogen: “I ‘am sick you know, I don’t think…

18 Juli

Korfos

Het is 10.00 uur, lichten het anker en laten de baai van Aegina Marina in stilte achter; géén wind.  Af en toe zie ik voor ons de juiste waterberoering, maar … blazen doet de motor.

41 Nm verder droppen we het anker, het is nog géén drie uur, we liggen vast en tussen de schildpadden, strekken alle ledematen; Korfos. Na een douche achterop smelten zout, hitte en vermoeidheid als sneeuw voor de zon. Dit is heerlijk, welkom in Korfos.”

Een paar uur later, komt een ouder wit scheepje langzaam dichterbij. Erachter hangt een uit polyester opgetrokken bijboot. Dé bijboot…. De Amerikanen die er gisteren, geheel per ongeluk, een stoot onder Anna Sophia’s gordel meer uitdeelden. We hebben hen hun handtekening in wit nog niet laten zien, wìlden het eigenlijk ook niet…

“En nu dan?” Jan peinst. Duidelijk is, dat we helemaal niet willen, dat zij zich beschaamd voelen. Het is een superaardig stel, hij ouder dan zij, het budget is beperkt.. “Toch is die úitstekende schroef op hun bootje, wel iets wat ze moeten weten, het kan zo ook bij een ander gebeuren”, peinst de Schip verder.

Een uurtje later peddelt de bejaarde man met zeilershoed naar ons toe. We keken elkaar aan, knikten, ja nu moeten we het melden. Jan doet het woord, wijst met een: “it can happen, do’nt worry, we ‘ll get it painted this winter, sorry I have to inform you” op de ballon met krassen, nèt onder het middenschip.

Onthutste doffe ogen kijken vanachter de zonnebril omhoog. We nemen hem niet echt iets kwalijk, hadden al besloten het op het winterlijstje voor de werf te zetten. “Ach”, mompel ik, “we lossen het zelf wel op, de Amerikaanse handtekening is een volle maar wèl een Democratische, zoals hun openingszin van gisteren er al als één lange verontschuldiging uitrolde (voor een zeker persoon en zijn achterban)”.

De man peddelt voorover gebogen weg, legt plotseling zijn bootje stil en begint op de ellendige schroef in te beuken. ‘s Avonds besluiten we te gaan eten bij ‘papa George’, de buren zien ons gaan, wenken ons. Op de kuiptafel prijkt de boosdoener, hij wijst ernaar:  “do you want to join us at papa George’s”. “Of course.” Opnieuw starten we de dinghy: “die gaan vanavond trakteren”, knipoogt Jan.

Papa George

Wat kennen we hem al lang. Reeds in 2008 brachten we zijn restaurant een bezoek. Wanneer we de kade naderen, komt één van zijn zoons lachend naar de dinghy. Pakt ons touwtje aan: “welcome, welcome back”.

Aan het witte tafeltje met papieren kleedje kijkt Jan om zich heen. “Zou papa George..” Met een ruk schuift hij het blauwe stoeltje naar achteren: “daar, in de hoek” papa George… De magere gebogen man, hinkt op één been, staat stil, kijkt achterom. Dan ziet hij Jan naderen, verrast lichten zijn kleine ogen op: “Ooo, it s’ you, you promised…..”

Blij gaan we weer zitten.  We beleven een fijne avond met een sterretje.

“Weet je nog” zeggen we in de cockpit tegen elkaar. De nacht is gevallen, de lichtjes in mast en giek zijn aan. “Toen we in 2008 ontdekten dat het restaurantje een aanlegplek is van Amorgos Charter (Marina Muiderzand) en de grote verrassende foto binnen van onze toren in de gemeenschappelijke thuishaven? We hadden een grote gemene deler. De verbinding is er nog…mèt papa George.

22 juli

Een laatste slentering langs de strandjes, laatste terrasje voor een colaatje light en een laatste etentje bij papa George.

In de verte drijft ons huis. De lichtjes op zalingen, mast en in de cockpit laten ons straks ‘thuis’ komen. Morgen varen we, voor een net ontdekt technisch ongemak, alvorens we de visite ontvangen, naar Kilada.

Papa George komt naar ons toe: “do you want a limoncello to say goodbye”. We proosten met de oude man: “you promised”, fluistert hij met omfloerste bruine ogen.  “And I will be back next year”, klinkt het naast mij.