Mei 2024 – Vrij (zee)leven

Athene 14 mei 2024

Het is elf uur ‘s avonds en we bevinden ons vlak boven de grond. In het stikdonker, zie ik het rode navigatielicht op de vleugel fors heen en weer deinen, we raken de grond, nu roer recht,  vol in de ankers…..  yep we zijn bijna thuis!

In draf trekken we onze handbagage op wielen langs honderd meter ‘lopende band’, op weg naar de uitgang ruk ik bijna een paaltje uit de grond, maar dan ploffen we toch echt in het busje van de autoverhuur. 

“Wat is het hier smal en wat een paperclip bochten”, Jan vergezelt inmiddels, net als in een ver Zuid- Europees verleden, elke bocht met een klap op de claxon. “We hebben nog één uur berghellingen”, grijns ik opzij.

“Kilada, Hylas B&B”, vlak voor het dorp schuiven we om half twee ‘s nachts een onverharde weg op, nog 500 meter, een deur zwaait open, eigenaar Peter lacht ons toe:  “Daar zijn jullie, welkom!”

We sturen geluidloos onze koffertjes de oase van rust in, langs diverse lampjes, het verlichte zwembad, de palmbomen en het prieeltje. Hun knarsende wieltjes zwijgen voor de suite. “Het is hier net Bali”, we zeggen het zachtjes en tegelijk… 

De werf

Na ons in de overvloed van vruchten, yoghurt, brood en toebehoren te hebben gestort, schuiven we resoluut de stoelen in het prieeltje naar achteren. “We gaan naar de werf, kijken hoe het met Anna Sophia is.”

De (huur)auto rijdt door het hek, personeel en de broer van de eigenaar zwaaien,  nieuwsgierig parkeren we naast de bok, kijken op naar een glanzende (vakkundig gepoetste)  Anna Sophia!

Nu zijn we gewend ons per ladder 6 meter omhoog te takelen, maar “wat is dit een ongelukkig stalen geval, alles wiebelt, elke stap trek het exemplaar van de romp, pfff.” “Het went wel”,  klinkt het op de begane grond….. en inderdaad: na 3 dagen klauteren had ik er niet veel erg meer in.

In april heeft Jan 12 dagen op de boot gewoond; begeleiden en checken werkzaamheden: ankerkluis verbouwing, nieuwe bankje roerstand,  lassen lek motoruitlaat demper, controle en reparatie zeilen, poetsen romp en opbouw, antifouling, anodes vervangen, aanleggen Starlink, poetsen roestvrijstaal, motoronderhoud, generatoronderhoud (impellers vervangen), keuren reddingsvlot, vervangen snelkoppelingen vriezer, lieren schoonmaken en smeren  en….checken conditie teak dek!!!

We zitten boven op de boot, kijken naar de boten om ons heen: “We moeten het gewoon doen, het teak is slecht, we wisten dat vervanging er aan kwam, het is een mega investering, maar zullen er veel plezier van hebben en het belangrijkste: het schip behoudt haar waarde.” Ik zucht, maar weet dat de Schip gelijk heeft. 

Peinzend besluit ik naar beneden te klimmen om een dieselwagen en watertank te regelen. “Ga de boel regelen, let even op of ze je roepen.”

16 mei

Kantoor werf

“We decided to give you the order”, per direkt zitten we aan het bureau in het aanpalende kantoor. De eigenaar van  Basimakopuolos Shipyard, is enthousiast, vertelt dat we Birmaans teak  van 12 mm krijgen en dat hij dat zèlf in Athene gaat uitzoeken. De mast gaat eraf, álle dekbeslag verwijderd, plafonds eruit en de hele verbouwing gaat 3 maanden duren, daarna moet de boel zetten en als we in oktober terugvaren naar Kilada hebben we voor Pasen 2025 een nieuw ogend schip! Jan geeft baas Ioannis een hand; de zaak is beklonken. 

Enigszins duizelig sta ik buiten: “oké, ook wel superleuke onderneming natuurlijk”. 

17 mei

Tewaterlating

De boot wordt wederom naar de kraan gereden, wij lopen er opnieuw achter. We besloten gisteren hier in de baai te ankeren en alle systemen rustig op te starten en te testen. Fijn weer op de boot te wonen! 

Onze nationale driekleur wappert  vrolijk in de wind, we maken drinkwater en zwemmen rond de boot, heerlijk! Dagelijks bezoeken we het dorpje, eten in het restaurantje waar Jan 12 dgn lang een “eigen’ tafel had, shoppen bij het plaatselijke supermarktje en maken een praatje op de werf. Een heel gezellig Duits stel met Nederlandse roots liet dit jaar hun teak dek vervangen, toevallig is dat ook een Contest en natuurlijk nemen we een kijkje! Het resultaat is verbluffend, we zijn opgetogen en stiefelen gelijk maar mèt hen naar het dorpje voor de lunch. 

Vrienden liggen met hun catamaran in de baai om ons te verwelkomen en dit was supergezellig!

Wel hadden zij een enorme tegenvaller: de pinautomaat in het dorp slikte pardoes hun pas in, niente nada, weg pas! De bank in Nederland werd gebeld, niets aan te doen, het ding wordt per direkt vernietigd, een nieuwe moest worden aangevraagd, gaat wel even duren, wordt opgestuurd; heel lastig zonder vaste woon- of verblijfplaats!

Op 18 mei klim ik uit de dinghy op de kade: “Ik ga het doen”, “wat ga je doen?” vraagt mijn wederhelft met fronsend voorhoofd. “Nou ik ga het regelen, ik ga de pas ophalen, weet nog niet hoe, maar ik begin maar eens bij de supermarkt naast de pinautomaat.” “Ik blijf buiten, ga niet mee, hoor er niet bij, grijnst hij.” Nou was dat ook allesbehalve de bedoeling, wil in zo’n geval even geen bemoeienis. 

In korte duidelijke zinnen, leg ik de vrouw achter de kassa uit wat er is gebeurd. 2 Medewerkers schuiven aan, één van hen vertaalt. Doordringend kijken ze mij aan, plots gaat een la open en met grote ogen zie ik een maagdelijk witte bankpas ter hand worden genomen. “ Yes, yes, niet geschoten is áltijd mis blijft sowieso mijn motto”. “You made someone very happy, you safed a sailor a lot of trouble” lach ik het voltallige personeel toe.

Meer dansend dan lopend steek ik de weg over: “ik heb hem”,  Jan kijkt me vanaf een bankje opgetogen aan, moet lachen …. hij kent me inmiddels wel. 

We zijn nu een week verder en besluiten anker op te gaan. Nog even en  “we swallowed the anchor”, zoals (Engelse) zeilers zeggen: je blijft hier wonen en gaat nooit meer weg.

Wanneer de Schip op 23 mei alles nog één keer naloopt en vervolgens de motor start, zie ik vanuit mijn ooghoeken een beweging die ik maar al te goed ken. “Wat is?” “We hebben een lek in de injectiebocht van de motoruitlaat, galvanische corrosie, we gaan morgen niet, eerst een lasser of nieuwe injectiebocht regelen.”

Internet leert al snel dat een nieuwe injectiebocht hier vier maanden op zich laat wachten. Gelukkig heeft de Schip inmiddels nogal wat contacten op de werf; Jan belt George! George wordt diezelfde middag per dinghy van de werf gehaald. We hadden hem nog niet verteld dat we voor anker lagen en de 150 kg wegende George stond bedremmeld bij de kraan naar het hyperlon bootje daar beneden te kijken. Met in zijn schaduw zijn dertien jarige zoon Michael. 

Afijn vanaf de Anna Sophia zag ik het hele gezelschap langzaam dichterbij komen. Onze AB bijboot trok het prima.  De fenderstep aan de zijkant kan slechts honderd kilo hebben en om te voorkomen dat dit gelijk George’s laatste dinghyritje werd, manoeuvreerde Jan vader en zoon tot vlak achter de spiegel (achterkant).  Het bootje deinde op de golven, George zette een stap op de rand van de bijboot, geschrokken trok ik de lijn strakker en zag de man al in spagaat zo ongeveer zijn nek breken, maar niets van dat alles, met een voor zijn postuur verbluffende lenigheid bereikt hij het zwemplateau. Oeps,…  voilá, monteurs aan boord!

George demonteerde de injectiebocht, zat klem in de doucheruimte, spoelde hierbij spontaan met zijn billen de toilet door, maar de missie slaagde! Gewapend met een nieuw  flesje water werd(en) George (en) Michael weer bij de werf afgeleverd.

Gelukkig: de bocht bleek niet (van binnenuit) tè erg aangetast. George heeft alles vakkundig gerepareerd en na 2 dagen stapte hij trots in de dinghy om zo snel mogelijk aan boord te klimmen. De boel werkt weer, heel fijn, na 2 dagen zonder motor achter je anker te drijven; je moet natuurlijk niet verder denken en dat deed ik dan ook maar niet. De monteur en zijn gezel waren bijna weg toen ik naar binnen spurtte. “Michael, Michael, I have something for you.” Vanaf de spiegel drukte ik 10 euro in een vuile jongenshand.  Later zei ik tegen Jan; “Zo leuk dat die jongen het vak wil leren en élke jongen van dertien spaart wel ergens voor. 

1 juni

Nog één keer doen we per taxi in Kranidi de zware boodschappen om

2 juni

naar de prachtige ankerbaai van Vivari te varen! Geweldig, we zijn weer vrij!