“Ik zie dat er een Midicane* op jullie afkomt”, alarmerende app van vriend en zeilmaat Frits vanaf de Spaanse kust. “Valt voor ons mee, het trekt richting Libië, we krijgen een staartje”, is de Schip’s tegenbericht.
Het is nacht, voor anker bij Korfos zijn we stand-by. De boot draait als een gek, dakluiken zijn fel verlicht; onmogelijk zo op bed te gaan liggen de flitsentrein niet te zien. We tellen, 1, .. BOEM(er de boem) tè dichtbij…. De heuvels aan de baai krijgen inslag op inslag. Een onbeschrijfelijke waterval stort zich zonder pauze over land en zee. Het dorpje Korfos……
Ik kijk naar de klok boven het bed: “6.00 uur, gelukkig het wordt zo weer licht”. Het is woensdagochtend 6 september. We turen samen door de salonramen. Het noodweer gaat onverminderd door, maar so far so good. We hebben geluk, het anker houdt en de bliksem is niet in de mast geslagen (25 m). “Het goede nieuws is, dat de boot nu compleet zout en (Sahara)zand vrij is èn dat we geen heftige lekkages hebben”, mompelt de Schip naast me. We blijven binnen en wachten af.
7 September, donderdag 6.30 uur. Benieuwd open ik de kajuitingang. Vannacht nam de storm langzaam af. Het regent nog, maar ik klim op het dek en adem met volle teugen de frisse lucht in. Verderop zie ik een andere live aboard hetzelfde doen. We knikken in het stille verbond van twee opgesloten dagen.
07.00 uur, op het land zien we bulldozers een bruine massa wegscheppen. Zelf besluiten we de generator te starten om de accu’s te laden. Water kunnen we niet maken, de boot drijft in een pool met een onbestendige kleur.
10.00 uur, Jan lanceert de dinghy, vist er een doorweekte schoenenmand uit en voilá, onze auto is nog niet zó mooi geweest. Lachend kijk ik omhoog: “Kijk, zelfs de zalingen zijn schoon”. Ons hele hebben en houden is twee dagen en nachten door de wasstraat gehaald!
Door de golven racen we naar de kant, parkeren bij restaurant Papa George, springen op de kade en
kijken geschrokken naar onze in de modder vastgezogen geslipperde voeten. Papa George herkent ons, vraagt hoe het met ons is en verzucht dat hij nog nooit zóiets heeft meegemaakt. Hij heeft twee dagen zorg achter zich, alles wat maar enigszins los zat, spoelde van de hellingen naar beneden, modder, hout… Ik kijk om me heen; strandjutters zouden hier handenvol werk hebben!
Op 8 september varen we, evenals onze vrienden met hun catamaran, ongehavend de baai uit. De golven staan nog even door, idyllisch Epidavros wacht!
De swell in de baai verdwijnt niet, maar wat hebben we het hier geweldig gehad. Alleen met twee schepen, met een scheepslantaarn gedecoreerde tafeltjes onder door lampions verlichte bomen, de uitdaging er, na in de golven op de 1,5 m hoge steiger te klimmen, te kunnen aanschuiven. Het anker- en cockpitlichtje van de Good Hope en Anna Sophia 2 vóór ons in het duister; stil genieten.
10 September
Ankerkettingen ratelen boven het breken van de swell. Anker op! Rustig stuur ik op een vroege zondagmorgen de boot naar open zee. Drie minuten later volgen onze vrienden. Wind is nog niet gunstig, maar draait gelukkig na een uurtje naar half tot achter! “Kom geef de lijn ruimte, we gaan op de Genua, we doen er gelijk maar een rifje in”.
Al snel krijgt Jan gelijk, de wind trekt aan, trekt door. Verbaasd zie ik af en toe de boel oplopen tot 41 knp. (kracht 9). Het gaat geweldig: Anna Sophia 2 neemt windstoot na windstoot, maakt helling, maar corrigeert snel! Dit is één acceleratie zone; lijkt de Canarische Eilanden wel (2011). We beginnen te glimmen als de snelheid soms oploopt naar 9 tot 10 knopen! Wat is dit geweldig en wat doet ze het mooi!
We weten zeker, dat onze vrienden, ergens achter ons, het ook naar hun zin hebben! Er verschijnen een aantal zojuist in Athene gehuurde (charter)boten. “Zie ze niet op de plotter, hebben geen AIS, oeps kijk uit, die boot aan stuurboord houdt geen koers, geef hem maar de ruimte.” “Inderdaad”, Jan wijkt vijf graden. De huurschipper kijkt heel even om, en ………. stuurt zonder aarzelen voor ons langs, schat het verkeerd in! We gaan snoeihard, wijken opnieuw. Oploper als we zijn schuiven we nu ruim langs. Hij hééft voorrang, maar jeetje, met een oploper die veel harder gaat, deze wind èn onder zeil, een drastische koerswijziging? Het is waarschijnlijk hun eerste zeil(vakantie)dag, geschrokken van de harde wind zal hij blij zijn straks in Poros aan de kade te liggen, snap het wel”.
We laten Poros en de meeste charterschepen aan stuurboord, zeilen verder tot om 15.00 uur na 43 nm de baai: Ormos Kapari (Ermioni) opdoemt.
Als op dinsdag de windstoten verdwijnen kiezen we een paradijselijke ankerplek aan de overkant van de baai. Met onze auto (dinghy) voorzien we ons van boodschappen en vertier in het stadje; letterlijk uitgelaten in plané op (nu) glad water!
* Orkaan in de Middellandse Zee
Jee wat kan het verschrikkelijk spoken op die Med.. Libië is er heel slecht af gekomen. Gelukkig lagen jullie goed achter je anker. Moedertje Natuur is sterker dan wat ook. Deze zomer is het overal raak. Nu hopelijk een kalme nazomer!
Lieve groeten van ons!
Sy Hermes
Wat fijn dat jullie er zo goed door zijn gekomen!
Het is soms zo angstig! We horen niet anders dan ramp naar ramp.
Hopelijk nu lekker genieten!
Leuk stukje om te lezen en om een stukje met jullie mee te varen. Liefs van ons en nog een behouden vaart!
Mooie verhalen weer mensen, wat een avontuur!
Leuk om af en toe te lezen hoe het jullie vergaat! Ook mooi en boeiend beschreven!