31 maart 2022 – Zomaar een prachtige dag

Hoop en Vertrouwen

Tranen prikken in mijn ogen. Een emotie van tegenstrijdigheden neemt bezit van ons; in een zwak middagzonnetje brengt een tenor bij het oorlogsmonument en récht tegenover het met vele  Oekraïense vlaggen getooide politiebureau “Stand by me” ten gehore.

“3 Weken zijn we alweer in Lagos”, glimlachten we deze morgen. Wat gaat de tijd snel en wat hebben we veel geregeld. Eergisteren om 1700 uur precies eindigde het project der projecten in een schreeuw: “we maken water”……

Dagenlang lag de schipper onder in de salonbank in een poging de serieuze Tecnicomar watermaker te doorgronden.  Peinzend, hardop redenerend, bellend en append met standby hulp werden ‘thuis’ bestelde en keurig op een pallet bij het havenkantoor van Marina Lagos afgeleverde drukschakelaars,  manometers, membranen en flowmeter in het apparaat gesleuteld. Uit de ontplofte salon zinderde bij elke “test” de spanning naar buiten. Steevast gevolgd door een “wat kan het toch zijn?”, wist ik dat ik me maar beter even uit de voeten kon maken. 

Het was druk bij de Pingo. Geroutineerd draait “mijn” karretje tussen bananen, aardappels en tomaten, ik trek een nummertje bij brood- en visafdeling, schuif de Pingo bonuskaart tussen afgebladderde blauwe nagels vanachter de kassa, betaalpas voor de scanner en nog voordat de watermaker weer actief in het brein zit, worden de etenswaren van vandaag richting haven geduwd. 

Een klop op de romp van Anna Sophia. Geen reactie. Nog maar even wachten. Een verhitte schipper komt gehaast naar buiten: “wacht even, kom je zo helpen, onze buurman is aan het werk.” Wauw, ik draai me om naar de fier wapperende Australische vlag naast ons, super; we gaan het zien. En dan plots, na 10 minuten op de vingersteiger, die memorabele schreeuw: “we maken water”! 

Gehaast klim ik de boodschappen achterna, daar ligt Blake! In de salonbank! Blake blijkt kapitein op superjachts te zijn, een ervaren doordouwer die langs de weg der eliminatie een verstopping in een bochtstukje ontdekte! 

Gisteren verzegelden we met zijn vieren het reizigersgevoel met een etentje bij de Italiaan! Bijna sneuvelde de hoop op een onafhankelijk vrij leven zonder havens. Vandaag is het tij gekeerd en voelen we ons de trotse eigenaars van een werkende watermaker; opgetogen besluiten we het stadje in te gaan.

Op het pleintje staat een menigte in een wijde kring. Wij sluiten aan, betoverd als we zijn door de prachtige stem aan de overkant. We lopen een stukje verder, draaien ons om en zien dan blauw/gele vlaggen uit de ramen hangen. De stem van de zanger kaatst terug en vult het plein; steeds meer mensen dansen nu de overweldigende emotie van vrijheid, van verbondenheid. Het enorme contrast met de vlaggen doet mij nog 1 keer omhoogkijken.  Met de rug van mijn hand veeg ik glimlachend de opgewelde tranen van vertrouwen weg. 

Zomaar een heerlijke zonnige dag in Lagos