Augustus 2025 – Offline

Lieve vriendin,

Al een poosje heb je niets van mij gehoord. Vreemd, zul je wel denken, sorry daarvoor, maar ik ‘we’ waren gewoon te druk! Mijn hoofd zat vol met plannen, organiseren, zorgen, weer, varen en dan die hitte, die

gelukkig vandaag minder klam, minder ‘vol’ aanvoelt. Het is donderdag 21 augustus, de middag vordert al gestaag en zojuist zochten we met de dinghy ons geankerde schip in de baai van Poros op. Éen voor éen hesen we de boodschappentassen via de spiegel op het dek. Het interieur van ons poppenhuis glimt weer als vanouds, de zeven tassen was ligt, dankzij Suze’s laundry, gestreken op de salontafel. Wat geurt dat lekker; heerlijk thuiskomen. Maandag ontstopten we voor de derde keer het gastentoilet. Je zou er nog handig in worden, afijn, ná deze winter zal ook het inwendige van de vuilwatertanks weer fris zijn. Een windje waait door de cockpit, de monding van de baai vult zich met aanstormende schepen, de meesten op zoek naar een plekje aan de kade. Een enkele ankeraar vaart met dreigend anker vóór, achter of langs me heen. Vergezeld door Radio Utrecht, laat ik glimlachend de laatste drie weken passeren.

Op 28 juli voeren we een bevoorraad, ontstopt en keurig opgeruimd schip (we hebben de neiging de ‘lege’ hutten als schuur te gebruiken) naar de baai van Porto Cheli. We noteerden een windkracht zes en voor de naderende visite leek het ons verstandiger een plek in de haven te bemachtigen. Tevergeefs, augustus is dé vakantiemaand en niet alleen voor de toerist: ook alle Grieken zijn vrij! Zelf vonden we het geen punt achter het anker in de baai te blijven, voordeel is wel dat visite op deze manier sneller inslingert.

Op 1 augustus komen Jan’s broer en schoonzus aan boord. Het startsein voor een supergezellige week. Van het leven in Spetses, Vivari, Nafplio en Tolo werd samen geproefd. Dagelijkse zwemrondjes, mooie gesprekken, altijd zeezicht, goede wijnen, villa….

Natuurlijk staan de Schip en first mate áán, maar wat hebben we ervan genoten. Voor anker in Tolo bellen we met onze zoon, die hier met zijn gezin een aantal dagen verblijft. Ze trekken rond en komen volgende week bij ons aan boord. Het gezin is gewend aan boord te leven, zijn gewend aan zeilen, wind, golven en jezelf vermaken.

“Prima, om 19.00 uur gaan we met z’n allen eten, superleuk!”  Lachend schakel ik het mobieltje uit: “ze kijken er naar uit, dit is ècht een overwacht feestje”.

Tolo, 5 augustus18.30 uur

“Hé opa, hé oma”, vier kinderarmen omsluiten ons, midden in het winkeltje met badlakens, gaan we door de knieën. “Wat heerlijk jullie te zien en wat zijn jullie gróót geworden”. Een bijzonder weerzien afgrond met een familiediner aan het strand, veel verse vis, tekeningen, wijn en gezelligheid met…. zeezicht.

Tot volgende week.

Porto Cheli, 9 augustus

Anna Sophia telt nu 4 opgemaakte bedden, haar buik is gevuld met proviand. De boel is gepoetst, de was terug van de laundry,…. stille afwachting.

10 augustus

De wind staat Noord, helaas is Spetses nu geen optie. Je ligt er simpelweg niet oké, te gevaarlijk aan lagerwal. De oplossing morgen: de watertaxi!

11 augustus

De taxi is op tijd. Heel even vraag ik me af.. Het waait buiten (op zee) hard, ik weet dat er behoorlijke golven zullen staan. Maar 10 minuutjes later: “wat gaaf”, hoor ik uit de enige jongensmond. Behendig ontwijkt de taxi op één oor met een bloedvaart naderende golven. Ik kan het alleen maar beamen. Heel even voel je de jeugd in je aderen, heerlijk.

Ormos Metochi, 12 augustus

Zojuist zwommen de kinderen nog achter de boot. Hand in hand sprongen ze ervan af, een uitgeschoven loopplank maakte de waterpret compleet. Ik verbaas me altijd weer hoe snel kinderen aan de golven wennen. Het begint harder te waaien en jawel: zeezieke nummer één dient zich aan. “We gaan met de dinghy naar het strand”, zoon neemt de beslissing. Bootleven wordt strandleven; de branding is ook superleuk, bye bye zeeziekte!

‘s Avonds eten we pasta met kip, wanneer sterren de hemel sieren danst Anna Sophia inmiddels de salsa.

13 augustus

Na een onrustige nacht vertrekken we richting Ermioni. Achter anker en kont naar de kade komen we even tot rust. De kinderen spelen, rennen, winkelen, we eindigen bij één van onze favoriete visrestaurantjes.

Poros, 14 en 15 augustus

Na een mooi scherp zeilend tochtje van vier uur, arriveren we in Poros: leuk, zeker als je de weg weet. Winkeltjes, restaurantjes, beroemde bakker, strandje als decor voor een dankbaar “tot snel” morgen.

16 augustus

“Daar gaan ze”, we fluisteren samen. Zwaaien tot we elkaar niet meer zien. Hand in hand lopen we ‘leeg’ terug naar huis. Anna Sophia is stil. Eerst even zitten nu.

“Jee wat doet hij nou?” We staan op de boeg, een aanstormende boot, dregt met zijn anker over vele kettingen heen, we zien het, kunnen niets doen. Plotseling trekt hij zijn anker op: jawel een ketting, niet die van ons, zien we meteen. Maar..de ketting van onze buurman ligt steil naar beneden, trekt dan strak en strakker onder onze boeg. Jan springt op de buurboot, laat de ketting vieren, bevrijdt eerst ons en safed dan de buurman met lange lijnen aan ons schip. “Nu kan hij niet meer op de kade slaan”.

De ongelukkige brokkenpiloot raakt volledig in paniek. “Pak een lijn”, roept de Schip, vanaf de punt. In volle vaart nadert een dinghy, de flottielje leider?? Met een lijn wordt de ketting van onze buren uiteindelijk bevrijdt.

In de cockpit wachten we op het gezin. Hun middelste dochter is jarig en ze nodigden ons uit dit vanmiddag op het strand met hen te vieren. Dat lukt dus niet. “Ik vraag assistentie op kanaal 9, de haven mòet het mobiele nummer van de schipper hebben”, hoor ik mezelf zeggen. Toen ging het snel, het nummer hadden ze dus nìet (?), maar alle kanalen gingen wèl open. Van havenmeester tot Port Police. Een duiker werd geregeld, de onfortuinlijke brokkenpiloot (inmiddels veilig aan de kade) komt even later zijn excuses maken: “It is my first time”, zegt een trendy Italiaanse 50 er. Zijn beeldschone vriendin staat er verlegen bij. “It doesn’t matter”, spreekt de Schip hen bemoedigend toe. “We all have to learn..” Opgelucht lopen zij hand in hand een mooie avond in.

19.00 uur

In de cockpit van de buren proosten we op hun middelste dochter. De avond van haar 14e verjaardag vieren we temidden van het Griekse gezin. Zomaar een warme zaterdagavond in Poros.

Lieve vriendin, misschien snap je het wel, compleet offline!

Nog steeds in de cockpit kijk ik om me heen. Radio Utrecht heeft inmiddels plaatsgemaakt voor bekende Abba klanken. Jan rijkt mij een roseetje. Morgen komt, als hekkensluiter, een andere broer en schoonzus, voor een weekje.

Offline, nog even..