Juli 2025 – Land- en Zeeleven

Evia

“Wat nemen we voor auto?” Voorzichtig zet ik mijn voeten op de zinderende hitte van de straatstenen. Karistos brandt, elke boom die schaduw werpt is welkom. Jan en Frits lopen voor mij, Marjan achter. “Het maakt me niets uit, als hij maar airco heeft.” Met twee handen trek ik mijn heuse Panama hat strakker over het inmiddels te lange haar. 

De autoverhuur “doet zaken” met de Marina, onze marina; die Meltemi…

9 Juli

Heel even moet de chauffeur (Jan) aan het proestende huis- tuin- en keukenexemplaar wennen. Mèt airco en voldoende ruimte voor de dames achterin, dat dan weer wel. Frits navigeert de boel over bergpaden, langs afgronden en een heleboel (historische) oude stenen. We stoppen bij een kasteeltoren. “Even de benen strekken”, tussen de bloembakken van een Hans en Grietje huisje staan we plots midden in een opengeslagen geschiedenisboek. Heerlijk die schaduw, de nieuwsgierigheid wint wanneer we het openstaande tuinhekje naar het begraafplaatsje ontdekken. We klauteren over een pad wat eigenlijk geen pad is. De weerspiegeling van dit eeuwenoude bergdorpje; een omgeslagen bladzijde. Bijna op één gestapelde graven, elk mèt foto. In hun midden blikt een tienjarig donkerharig meisje met haar sprekende ogen.

Bij de trotse vervallen toren, is de hoestbui op wielen een blikvanger, die hier niet hoort, net zo min als wij dat doen.

In hedendaags Kymi lonken de terrasjes. Het is erg rustig. Het blauwe gevaar wordt keurig in de schaduw van een boom achter gelaten. We kruisten door een eiland van eeuwenoude wortels. Evia, waar tijden geruisloos in elkaar overvloeien.

10 Juli

Met een: “ik ga het dorp in, kan wel even duren”, stap ik vastberaden op de loopplank. Schoenen en tas gewillig meesjorrend. “Oké, ga klussen”, laat ik even achter, klaar met die wind!

“Heerlijk die airco”, het zwarte schort instapmodel, zit als gegoten, water en “Voque” worden aangereikt. Yep het is weer gelukt, overal waar mensen wonen, woont een kapper (en bakker).

11 Juli 03.00 uur

Schippers zitten buiten, alle boten gedragen zich als tuimelbekers, stootwillen vangen zo goed en kwaad als het kan de boel op. Om 04.00 uur schaart ook mijn schipper zich bij hen. Vreemd, ik merk niets, slaap overal doorheen! Toch besluiten we diezelfde ochtend, dat we zaterdag zullen omkeren. De Argonaut gaat door, maar omdat wij logés krijgen, kunnen we maar beter niet verder tegen de wind inhakken en de Meltemi op tijd en letterlijk achter ons laten. Dit is voor later, visite maken we niet blij met windkracht 9! Nadat we bij een plaatselijk familierestaurant een laatste gezamenlijke lunch nuttigden, wachtten in de haven, zij aan zij de Argonaut en Anna Sophia ons op. We nemen afscheid, morgen varen we de andere kant op!  

12 Juli

“Ben je er klaar voor?” Ik knik en loop naar voren, zeilplannetje is doorgenomen, route besproken, het anker wordt meter voor meter opgehaald. Jan houdt aan stuurboord de landvast nog even als begeleiding. “Nog 20”, zeg ik tegen het oortelefoontje, iets naar stuurboord, even wachten, varen over het anker. Het loopt gesmeerd: “anker op”, oké: “kom naar achter en neem over.” Nog in de haven, leg ik Anna met de kont in de wind. Jan ruimt stootwillen en landvasten op, langzaam varen we naar buiten. De wind staat nog altijd door.

Het werd een heerlijke zeiltocht! Met 25 knp (zesje) en bijna vol tuig lopen we als de bliksem. Helaas valt na 25 nm de wind bijna weg. Aiii, motor bij. Het is nog geen drie uur, wanneer we het anker weer laten vallen. Kaap Sunion, opnieuw vlaagt de wind naar de 30 knp. Afijn, we liggen en we liggen vast.

14 Juli

“We gaan weer”, helemaal klaar met die Meltemi, willen we nu verder terug. Gisteren konden we niet van boord, wind is vermoeiend. We zeilen de dag in, verlangen naar rustiger water, naar zwemmen.

We zeilen mooi, in balans met wind en golven en we gaan snel (8/9 knp).

Jan ziet het het eerst:” Dolfijnen, daar.” Een prachtige, snelle zeiltocht, met de opgetogen finish van bezoekende tuimelaars.  Blijdschap overspoelt je, altijd weer.

15 Juli

Op ons bekende ankerplekje bij Aegina Marina duiken we het water in. Wanneer we, druipend op het achterdek, de middag in de avond voelen overgaan, zien we aan stuurboord tot onze stomme verbazing… twee zeehondjes. Het zeezoogdier (Monniksrob) is bedreigd, is zeldzaam en leeft in grotten en bij rotsachtige kusten, die voor de mens niet toegankelijk zijn; je ziet ze echt… (nooit)niet!  

Rust

‘s Avonds vleien we ons, als vanouds in de cockpitkussens, Abba muziek bereikt ons vanaf een veranda aan de kust.

De zee draagt ver…..