Juli 2025 – Meltemi

Kaap Sunion

3 Juli

Vandaag sluiten we een even heerlijke als serieuze zeiltocht af in de schitterende baai van Kaap Sunion. De 25 nm vanaf Aegina waaide het lekker door (tot 31 knp), maar was, hoewel scherp, goed bezeild; tijden herleefden en wij leefden op!

4 Juli

11.00 uur

Het waait hard, ik zie de teller de 38 knopen (kracht 8) aantikken. Het anker (55 kg) lag gelukkig in één keer vast, ketting (50 m ((13 mm)) doet de rest; we gaan letterlijk nergens meer heen vandaag. Tenminste….

“Die boot daar bij die rotspartij bij de ingang van de baai zit in de problemen, de neus draait niet in de wind, ik kijk al even, ik ga erheen, dit is niet goed.” Natuurlijk, we moeten helpen, verontrust kijken we naar de heftige zee, maar niet lang….

De dinghy klapt alle kanten op, op de top van een golf springt Jan van de spiegel. Hij start en gaat, een windstoot giert, neemt de Anna Sophia mee, Jan zie ik in volle vaart steeds verder de zee op gaan… Bij de volgende vlaag, klauter ik naar het voordek, gelukkig, de ketting staat strak, we zwaaien en schommelen heftig, maar.. liggen nog altijd vast!

Terug in de cockpit zie ik Jan’s mobiel liggen. Nee hè, vergeten, hoe dan ook we kunnen elkaar niet meer bereiken. 500 Meter verderop zie ik Jan rechtop in de dinghy, hij hangt aan de boeg van het schip. Op het dek een aantal mensen, volgen kan ik het niet.

“Frits, (Argonaut), Jan is naar die boot bij de rotsen, is zijn mobiel vergeten, wat zullen…” “Hij neemt nu de kinderen van boord.” Frits volgt de reddingsactie dus op de voet, ligt dichterbij en is ònze verbindingslijn.

 Een overvolle dinghy komt in volle vaart recht op onze boot af. Water slaat continue over, maar hij houdt koers! “Dat was mij dus nooit gelukt”, schiet het door me heen. Vlug klim ik op de spiegel. 4 Kinderen en 1 vrouw in felgele reddingsvesten zitten tegen elkaar op de bodem van de dinghy, de kinderen huilend, de vrouw in paniek, ze kijken me hoopvol aan.  Jan werpt de lijn, met al mijn kracht lukt het de dinghy bij de spiegel te houden, te beleggen, oké stap 1. Met een don’t worry, you are safe now, trek ik de kinderen één voor één op een golftop omhoog, grijp je hier maar vast en nee, nìet aan de zwemtrap, die klapt terug. De moeder klimt als laatste aan boord en valt me bijna in mijn armen.

In de cockpit komen de kinderen langzaam tot rust. De moeder ratelt aan één stuk door. Ze hadden geen roer, sloegen praktisch op de rotsen, hebben inmiddels wèl het verhuurbedrijf gebeld.

Jan toornt druipend op het achterdek boven hen uit. We kijken elkaar aan.  “De boot kan geen kant op, gelukkig drijft hij wèl, (ligt niet op de rotsen), maar met deze wind is het link, ik denk dat er een lijn in de schroef zit, de schipper was opgelucht hulp te zien en vroeg of ik de kinderen in veiligheid wilde brengen”.

“Natuurlijk”, het bleke jongste meisje drukt haar blauwe natte knuffel strak tegen het kleine lichaam, de vingers van haar handje zijn geklemd om een rubberen poppetje. Met haar heb ik het meest te doen, de twee oudsten (8, 9 jaar) zitten alweer op hun mobiel, maar ik begrijp helemaal dat de vrouw met het meisje mee wilde (zoals Jan mij later vertelde). Alle kinderen drinken gulzig de aangereikte glazen water en grijpen hongerig naar de dito tros bananen. “O yes, they are hungry, we didn’t have the time to eat or drink”, zegt de tengere blonde vrouw naast het meisje.

Na drie kwartier stevent een grote catamaran op het gestrande schip af. Een schipper van de verhuur wordt overgezet. Het lukt kennelijk de schroef te bevrijden. Het schip komt in volle vaart op ons af. Even denken we, dat ze spiegel aan spiegel de kinderen willen laten overstappen. We schrikken, dat gáát niet (zonder schade) met deze wind! Jan springt op het dek: “I will bring them with the dinghy, wait, not so fast, take your time.”

En daar gaan ze weer…. Opgeluchte bedankjes, vergezeld van een volwassen: “God bless you” waaien met de wind mee. Wat waren ze geschrokken, met een goed gevoel zwaai ik als afscheid, maar wanneer Jan de kinderen één voor één op het dek wil zetten (de enige manier), maant de schipper tot haast. Pardoes stapt  één kind mis, valt in de golven.. Jan wordt boos: “slowly!”. Het lukt  hem alle kinderen veilig aan boord te krijgen, de vrouw klimt er achter aan: “thank you, thank you so much.”

Het poeiert nog steeds. Om 19.00 uur wordt het eindelijk rustiger. We zijn er helemaal klaar mee en besluiten morgen naar de trotse tempel op de rotsen van Poseidon te lopen. In de dinghy vind ik tot mijn schrik het rubberen poppetje van het meisje, toch nog kwijtgeraakt door de paniek van de huurschipper.  ‘s Avonds dineren we op de rotswand boven de baai. De rust is wedergekeerd, morgen gaan we 33,5 nm omhoog,  naar Karistos op het eiland Evia. ‘s Nachts lukt het niet te slapen, het kleine meisje zit nog altijd in mijn hoofd, wat zou ik haar graag het poppetje teruggeven. Helaas, ik kan haar niet meer bereiken, het poppetje besluit ik, als nieuwe talisman (voor een behouden vaart), bij de rest te voegen. Tevreden vallen mijn ogen dicht.

5 Juli

Om 10.00 uur gaan we ankerop. Een woelige tocht tegemoet met golven die compleet de weg kwijt zijn. Na 1 uur zeilen en 5 uurtjes duikboot spelen, landen we in het schattig haventje van Karistos.  Opnieuw zullen we hier de storm moeten uitzitten. Die Meltemi……