O no”, Andreas knijpt zijn ogen samen. Even slaat hij stil. Het binnenwerk van de motor ligt als een smeuïge massa van zwarte olie en drap in zijn handen. Het ding lijkt reddeloos verloren. Andreas is Andreas, Andreas geeft nooit op! Hij poetste en verving de koolborstels tot in de late uurtjes. Bij het ochtendkrieken zag ik Andreas met hoge snelheid naderen. Op zijn schoot een schone groene doek met bult……. de motor van onze ankerlier.
Met een: “I think it will work for now” verdwijnen hij en de Schip naar het voordek. Ik hoor hen overleggen, verstaan kan niet. Een half uur later zakt de lange gestalte, nog altijd in een hurry, in de dinghy, betaald wil hij nìet worden: “I will talk to Iannes (baas werf), this is not oké, try to anchor a few times and we will see what happens.” Weg is Andreas. Geen uitsluitsel? “What the hell”, is nu mìjn gedachte.
“Oké, loslaten en testen dan maar.” De zon klimt langzaam op, de Schip bedient de lier, achter het roer gaat mijn middelvinger over haar buurvrouw. “Anker op”, klinkt het in mijn oortje. Yep, gashendel voorwaarts, ter test naar Kilada. Opgewekt denk ik aan mijn nieuwe agendapunt: het feestje van de (goed geoutilleerde) supermarkt net buiten Kilada.
Expeditie supermarkt
In een brandende zon grijp ik de ring op de kade. Lijntje vast, lanceren maar. “Staat je leuk, die hoed”, knipoogt de Schip. Vast wel, maar omdat we besloten de taxi te omzeilen en gelijk maar voor de beweging te gaan, valt er aan deze mondaine zonvanger weinig chiques meer te ontdekken.
“Niet zo hard”, pffff. Jan heeft de pas erin, half in de berm leggen we verplicht 5 km af. Met één hand de hoed in bedwang houden boven een over de schouder geklemde tas èn steeds acherom kijken naar het verkeer valt niet mee. De Schip hoeft dat niet, daar loop ik! Jut en Jul marcheren door, het stel dat vandaag, met flesje water in de aanslag, al puffend de nood in de deugd van de dag omzet.
Eenmaal bij het complex kunnen de schuifdeuren niet snel genoeg opengaan. Heerlijk, koelte! En dan begint de bekende riedel. Ik één kar, Jan twee! Voor mij: groenten, fruit, vlees, kip, vis, kaas, brood, diepvries, koeling, wc- en keukenpapier, zeepjes èn koffie. Jan is voor het water, limonade, bier, de wijn, houdbare melk, batterijen en alles wat hij niet over het hoofd (wil) ziet(n). De zware dingen zullen we maar zeggen en dan in tienvoud!
De jongen van de groenten is traag vandaag, vanuit mijn ooghoeken zie ik Jan pontificaal met twee karren gestationeerd aan het eind van de afdeling kaas en delicatessen. Zijn blik in zijn telefoon, de donkere glazen van de nieuwe Seregetti bedekken de ogen. Tja, anders ziet hij natuurlijk niets. Mooi ding wel zo op een afstand. De groenteboy bestudeert nog steeds de weegschaal, zeker nieuw hier. Afijn de koelte op de afdeling is zeer welkom, vindt mijn rug ook. Plots wordt de creditcard geflankeerd door drie winkeldames, te herkennen aan hun rode shirtjes. Druk overleg! Kassabon erbij, Jan loopt weg. Ben benieuwd, normaal houdt hij niet zo van opvallen en al helemaal niet midden in een winkel. Hij krijgt mijn blik in het vizier en roept iets. Oké de groentejongen heeft inmiddels op de juiste knoppen gedrukt en nieuwsgierig schuif ik, nog steeds met een natte rug, langs vis, vlees en kaas. Ìk heb alle tijd…”Moet je horen, heb ik de bezorgdienst geregeld en mis ik opeens mijn derde (had hij die dan? Wat heeft ‘ie allemaal nìet over het hoofd gezien?) kar. Was een ijverige bediende aan het uitpakken, hij zette alles terug in de vakken, dacht dat het uit het magazijn kwam….. Ja, dat krijg je, als je woont achter een anker en in geval van dan maar meteen de hele boot vol stouwt.
Glimlachend staan Jut en Jul bij de kassa. Het super aardige personeel pakt alles in tassen en de eigenaar gaat de hele boel per koelwagen bij de dinghy bezorgen….. “We will walk”, hoor ik achter me. Geschrokken keer ik me om: “nou ik dacht het niet, veel te heet, moet jíj weten, ìk ga met de chauffeur mee, trouwens als je je buik inhoudt kan je wel naast mij op de bijrijderszit…..”. De goochemerd had even niet aan op de kade wachtende bederfelijke waar gedacht. Over het hoofd gezien, ach ieder zijn/haar taak.
Woensdag 18 juni
Met een lekker windje trekken we de ketting omhoog! Het werkt, achter het roer moet ik even opletten met deze wind, maar het geluid is uitstekend! Oplossing lijkt voldoende, heerlijk weer vertrouwen. Die dag ankeren we in de baai van Alex en Max, Doroufi. Heel idyllisch met super helder, watermaker vriendelijk water!
Donderdag 19 juni
Jan duikt naar het anker in de baai van Spetses, dè spot voor (particuliere) megajachten incl een peloton personeel, maar op de oever nèt achter de strandstrook zien en horen we de pauwen, een enkel in het stadje gehuurde scootertje volgt de slingerpaadjes tussen de bomen. Het beloofde een heerlijke, veilig geankerde, avond te worden.
Ooohhh die boodschappen! Haha wat een happening elke weer weer, daar blijven wij voorlopig nog even van verschoond. Maar dat is dan ook het enige voordeel van een seizoen over moeten slaan…
Heerlijk om hier mee te kunnen reizen met jullie xxx
Ha Jan en Annelies, wat leuk jullie belevenissen weer te lezen.
Groetjes, Cees en Ankie
Hoi, hoi leuk om jullie verhalen te lezen!
Veel reisplezier! Liefs ons!