5 september 2022 – Zeilersplannen staan geschreven in het zand….

“Omáá, ik zie rook”

“Het is tijd, we moeten gaan lopen”. De veerboot nadert gestaag de kade. De loopplank van de Anna Sophia deint, gejaagd spring ik ervan af: “oef wat is het heet”.

In schaduw van de bomen slaan we het drukke schouwspel van het aanleggen gade. Crew op de kade, snel belegde trossen aan bak- en stuurboord naast de “laadklep”. De slang om voorrang dringende auto’s. De druk gebarende “matroos” met oranje hesje. We kijken er overheen, zoeken zonder iets te zeggen, stappen naar voren de brandende zon in. 

Vier personen lichten op wanneer we naast de laadklep de rij te voet gearriveerden ontdekken; onze jongste met gezin! “Welkom op Carloforte (Sardinië), we gaan er een mooie vakantie van maken”, lachen we. 

Het werd een heerlijke tijd. Dagelijks kozen we het ruimere sop naar één van de schitterende ankerbaaitjes. Zwommen vanaf de boot, leerden suppen op het zojuist aangeschafte exemplaar en voeren met de dinghy naar het strand. We sliepen één van de snikhete, rustige nachten, onder de sterrenhemel achter het anker en ‘s avonds? Het authentieke levendige stadje werd als vanzelf onze favoriet! 

Het is vrijdagnamiddag, op de ankerplaats, het warme zeewater brengt nauwelijks verkoeling. We moeten overleggen wat we vanavond doen. De kinderen slapen slecht in deze hitte (en de ouders dus ook). Onze zoon slaapt met zijn zoon (9 jr.) dan ook buiten op de opbouw.  De kleine jongen vindt het onder de sterren prachtig, maar hoe krijgen we het grut nu eens op tijd in slaap? We besluiten vanavond zelf te koken. Eerst maar eens ankerop en terug naar de haven. 

Een drie kwartier later liggen we alweer aan de mooring. Het ritueel, douchen, drankje, kleindochter in de airco in onze hut achter Netflix’ “zoete zusjes” en kleinzoon naast zijn zus in de kussens en I-pad (Minecraft), in volle gang, besluit ikzelf de pannen en potten te gaan bedienen. 

Kip, groenten, (gebakken) aardappels, jeetje ik heb het alweer bloedheet, achter me hoor ik de airco brommen, boven me kijk ik met een scheel oog naar de contrasterende openstaande luiken. “Oma, ik wil de zusjes op de grote tv”, “Jáán je moet even de tv in de salon aanzetten, Juliëtte wil apart kijken.”Broer-zuster technisch de beste contact vermijdende oplossing van het moment, recht ik mijn rug in een poging het zweet aldaar niet te voelen. 

Even later, hijs ik me in de cockpit bij de rest. Net wat lekkerder en ben toch met één stap weer binnen. De kinderen zitten in de relax, buiten is het gezellig. 

 “Omáá, ik zie rook!” klinkt het binnen. Grote schrik, ik val bijna naar binnen. Zie het meteen, grijze rook boven de koekenpan. Wat rouwrandjes van de aardappels afschrapend, voel ik me stiekem heel gezegend met een kordate kleine meid, pffff. 

7 augustus

Morgen gaan we verder; richting Sicilië. Carloforte was leuk, maar na de vakantie met de kinderen, willen we nu weer snel op koers liggen. 

“Ga nog even de systemen testen”, “prima”, klim van de spiegel en net onder de buitendouche vandaan op de boot. Heerlijk toch, nog snel even gezwommen in blauwblauw water! Bij de kajuitingang vertrekt mijn gezicht, Jan kijkt omhoog,.. de generator doet… niets! Ik zie de bovenkant open gesleuteld worden, water, water, water. “Het ding is definitief overleden”, zegt de Schip gelaten, “geen beweging meer in te krijgen”, de oplossing op Mallorca was dus de oplossing niet, alle gesleutel en energie (en geld) ten spijt, is het nu erger dan ooit.” 

Die avond overleggen we koortsachtig. We willen géén 850 nm naar Griekenland varen zónder hoofdgenerator en vooral zónder oplossing. Het wordt 23.00 uur, we besluiten terug te varen. Terug naar Mallorca, waar Dockters (Contest servicepunt) ons hopelijk nu wél een definitieve oplossing kan bieden. We gaan ervan uit dat we een nieuwe generator moeten hebben en willen na anderhalf jaar monteurs nu eindelijk de oorzaak van alle ellende kennen. Het doet pijn niet door te kunnen. We zouden gelijk met vrienden gaan en tja het is niet de eerste keer dat we gedwongen worden alléén terug te gaan (Bermuda 2014, Aruba in datzelfde jaar). 

8 augustus

De rug weer recht, bellen we Dockters. Goed idee terug te varen. Zij regelen een winterplek in de haven van Palma de Mallorca. Nu gaan we definitief terug! Met spijt zeggen wij per mail onze winterplek in Griekenland op. Maar… we gaan ervoor! Morgenvroeg vertrekken we voor een tocht van 190 nm naar Menorca. Na 32 uur zullen we voor het donker op de ankerplek Cala Blanca zijn! 

10 augustus

Na 1 nachtje schuiven we van Menorca 35 nm verder naar ankerbaai Cala Agulla op Mallorca.

11 augustus

Jan zit geconcentreerd boven de laptop. We hebben nog geen bevestiging van Dockters voor een winterplek. “We zijn ermee bezig”, horen we steeds. We worden onrustig, we móeten een goede en technisch perfecte plek voor de winter hebben. We weten dat alles volloopt en zijn nu ronduit gespannen. “Ik ga niet wachten”, zeg ik, ga zoeken. “En dan nog wat”, de Schip kijkt me over de laptop meelevend aan: “ik zie heel slecht weer aankomen, we kunnen hier niet blijven, ik zeg het niet vaak, maar we moeten een haven zien te vinden.” Oef, ook dat wordt heel lastig, alles is immers vol, zeker op Mallorca. 

Mijn oog is gevallen op Marina Alcúdiamar. De haven in het noorden van Mallorca lijkt nu onze grootste kans.  Helaas geen plek. Morgen terugbellen. Op zoektocht naar een alternatieve winterplek speuren we de Spaanse kust af. Valencia lijkt, via een makelaar in Denia, de beste keuze. Oké de makelaar zal het regelen en ons een mail sturen met het adres voor de bootgegevens.

12 augustus

Gehoord hebben we nog steeds niets. Niet van Dockters, niet vanuit Valencia en ook bij de haven vangen we opnieuw bot. Morgen weer bellen!

13 augustus

“Het is vandaag zaterdag, in de loop van de komende week móeten we echt hier weg zijn.” Jan zit gebogen over de laptop, hij kijkt zorgelijk. “Ik weet niet wat ik allemaal zie, maar het is níet oké.” Pfff, bel nú de haven. “Sorry we don’t have a place, call me back at 12.30 hrs.” “Ga straks weer bellen”, Jan kijkt ongelovig.

Om 12.30 uur precies bel ik opnieuw. Wonder: ze hebben plek voor de Anna Sophia. “We are coming”, deel ik hen mede. “Keep the place, we have to sail for five hrs!” We zijn opgelucht in ieder geval een plek te hebben. We mogen maar 2 nachten blijven, maar weten ook: liggen is liggen!

17 augustus

We liggen nog steeds in de haven. Het is erg warm, het begint te waaien, de boel verandert. Toch besluit ik morgen een taxi te nemen naar Pollença. Wachten nog steeds op antwoord en tja kan maar beter van de nood een deugd maken door een bezoek aan de kapper.

Het is nacht, we horen de wind gieren, de uithalen worden langer en langer. Naast mij ligt Jan in zijn mobiel: “het is binnen 10 minuten 40 knopen”. In een oogwenk zitten we buiten. Beide buurmannen komen in onderbroek omhoog en kijken ons aan. De boten zwenken meters opzij, de regen klettert als een waterval op de schepen. Plotseling breekt de landvast van de buurman aan stuurboord, nog nooit zag ik een schipper zo snel over zijn dek rennen.  De buurman (met charterklanten) aan bakboord probeert zijn lijnen bovendeks te vergrendelen. Gelukkig heeft Jan vroeg in de nacht de bimini ingeklapt, de boot verder van de kade gelegd en extra lijnen en stootwillen (op de spiegel) aangebracht; Jan blijft zitten. We zien een gealarmeerde marinero naar de buurman rennen. Wij kunnen niets doen, we kunnen onmogelijk van de boot af.

18 augustus

Bij het ochtendgloren zien we de boel weer stabiel worden. Besluit naar mijn kappersafspraak te gaan en om 09.00 uur zit ik gewassen en gestreken in de taxi naar Pollença. ‘s Middags lopen we door de haven. Verderop ligt de Hermes, een prachtige van de Stadt 74 onder Nederlandse vlag. Nou, het duurt niet lang of we zitten bij Marcel en Sanne (en hun gasten) aan de borrel. Het is ontzettend gezellig, maar dat is niet alles. Marcel heeft een vaste winterplek in Cartagena. Cartagena, met een uitstekende werf en dito personeel, horen we. Nog altijd zwemmend in het duister zijn onze zorgen duidelijk. Marcel grijpt naar zijn mobiel en appt de haven. Een paar uur later stappen we nog onthutst met dit cadeautje van boord. We hebben een winterplek, we gaan naar Cartagena!

19 augustus

Vandaag horen we over de orkaankracht die de storm op Corsica bereikte. Nederlandse Contest Witte Walvis belandde met diverse anderen op strand en rotsen. Een vreselijk avontuur. Witte Walvis gaat naar Frankrijk voor reparatie.

Ontmoetingen

We maken kennis met Marleen en Chiel (Alani, Contest 48cs), die de pech hadden in de haven stormschade op te lopen.  Marleen en Chiel gaan naar Lagos om vandaar via de Canarische Eilanden aan hun Caraïbisch avontuur te beginnen. Behouden vaart en fair winds jongens!

20 augustus 

We willen snel naar Cartagena, maar niet, nu we dichtbij een in Pollença wonende nicht zijn,  voordat we het gezinnetje hebben gezien. Op zaterdagavond worden we op een leuk samenzijn en etentje getrakteerd! Bedankt jongens. 

21 augustus

We liggen in de baai van Santa Ponca en hebben een voorlopig laatste gezellige avond met vrienden Ruud en Annemiek van de Lady Di. We gaan hen vooruit, ook zij varen binnenkort voor onderhoud naar Cartagena. 

23 augustus

Dit seizoen gingen onze zeilersplannen in rook op en vandaag zullen we de voorlopig laatste 216 nm aanvangen. Twee dagen en een nachtje terug. We zullen er de boot voor de winter achterlaten, genieten van de historische stad en de boel op de rit zetten om ons generatorprobleem definitief aan de palmbomen te kunnen hangen. 

Zeilersplannen staan geschreven in het zand,….. totdat de vloedlijn eroverheen reikt.  

NB.

Dank je wel aan eenieder die reageerde op de site. Het zijn de reacties die, ook als het even tegenzit, motiveren om door te schrijven.