2 juli 2022 – Well done Sir

Rustig varen we de haven Réal Club Náutico de Palma binnen. De marinero snelt naar de ligplaats. Vloeiend parkeert Jan de Anna Sophia achteruit tussen motorschip en betonnen kade. De achterlijn wordt toegeworpen, mooring aangepakt. “Well done Sir”, klinkt het vanaf de kant. De mooring gaat naar voren, het schip wordt in het midden gehouden, stukje achteruit, we liggen. “Well done”, horen we nog één keer. We liggen, maar wat eraan voorafging…

Het is op 30 mei, dat vóór ons de ankerbaai Enseada de Tramontana zich in het ochtendgloren uitrekt.  De ankerketting verbreekt ruw de stilte; we arriveren na 21 uur en 147 nm op Formentera…..

Boven het vertrouwde geluid van de generator zwemmen en douchen we de nacht van ons af. We vullen onze magen met knappend stokbrood en geperst sap, genieten welverdiend na een fijn, maar wakker nachtje zeilen. “De generator kan uit”; het is 10.00 uur en ook beneden wordt het stil.

“Ik ga…nog één keertje checken.” Oeps, moet dat, verzucht ik, klaar als ik ben met olie en water onder de generator, hydraulische olie onder de hoofdmotor, lekkende schroefas….       

De kajuittrap houdt mij gezelschap, binnen zie ik vloerplaten rechtop staan, het hoofd van de schipper zit praktisch ín de donkere generatorruimte. Het blijft stil, tè stil. Ik besluit me door het achterluik te laten zakken, gereed de juiste sleutels aan te geven. “Ik geef het op!” Verbouwereerd zie ik ons poppenhuis weer in elkaar gezet worden.

De Schip sleutelt nu driekwart jaar aan de generator. Na de overtocht Cameret-Sur-Mer – `A Coruna (Biskaje), bleek er keer op keer water in de olie te zitten. Verontrustend, want het ding gaat zo naar zijn grootje en zonder generator géén stroom via de service-accu’s. Het probleem nog altijd niet getackeld, gaat het boek dicht. 

Het is avond. Het ankerlichtje in de mast zwaait ritmisch heen en weer. “We zitten 65 nm van Ponça, ankerbaai vlakbij Palma de Mallorca. “In Palma zit het servicepunt van Contest”, vul ik aan. “Morgen bellen we Sieger (Contest Brokerage Nederland), misschien weet hij raad.”

‘s Nachts verplaatst de Schip zich in het donker door de kombuis richting toilet. “Aú verdo..…” hoor ik. Niet lang daarna kruipt hij weer naast me. “Wat was dat?” “Stoot mijn teen tegen de buitenwaterpomp, zien we morgen wel.” Ik draai me weer om, de schommelstoel doet de rest. 

31 Mei

“Ik heb alles uitgesloten en weet het nu echt niet meer”, hoor ik Jan tegen Sieger zeggen. De geblesseerde voet ligt, inmiddels een maatje te groot, op de bank.   “Ik heb professionele hulp nodig, monteurs in Baiona en Porto konden niets vinden.” Het antwoord is duidelijk: “we gaan jullie helpen”. De Contest Cup in Nederland is aanstaande en ook Michiel, die in Palma het servicepunt “DocKters” leidt, is ernaar onderweg. Michiel en waarnemer Douwe regelen direct een plek in de overvolle agenda en dito haven. Zoals Douwe ons later zou vertellen: “Ons motto is: schepen moeten varen.”  Vanaf 6 juni staan we 3 dagen ingepland. 

Op 5 juni zeilen we halve en aan de wind, 65 nm van Formentera naar ankerbaai Carla de Santa Ponça. De wind en golven kwamen op dat moment qua beschutting uit de verkeerde hoek, maar waren gering en de voorspelling in Navily dat de boel die nacht zou draaien, klopte.

06 Juni

Direct bij aankomst in de haven komen Douwe en monteur Nick aan boord. Nick, een enthousiaste, gedreven Engelse technicus, die in de baai  op zijn boot woont, past sleutelend de weg der eliminatie toe. Projectleider Douwe komt regelmatig polshoogte nemen en overleggen. Een verkoelend bad!, wat een  rust- servicepunt.

Het is 21.00 uur, we besluiten toch maar te gaan eten. We lopen, onder het wakend oog van camera’s en beveiligers de haven uit, het hek door op weg naar een geweldig restaurant op strompelafstand.

07 Juni

08.00 uur

De trap ligt er weer uit, Nick is aan het sleutelen, Jan hinkelt door de boot. “De teen is niet oké, doet behoorlijk pijn, ik denk dat hij gebroken is.” De boodschap is duidelijk, we moeten ernaar laten kijken. De dame van de receptie overhandigt mij even later het kaartje van de per whatsApp te consulteren privékliniek. Jan appt het hele voorval en stuurt er meteen maar een foto bij…. “Ze reageren direct: ze komen me halen, ze sturen een ambulance.” “Ambulance?”  Ongelovig hijs ik me door het dakluik naar buiten. Lang duurt het niet, een iets te herkenbaar exemplaar draait de betonnen ponton op om helemaal aan het eind daarvan en precies voor onze loopplank tot stilstand te komen. Een broeder en vrouwelijk collega helpen Jan naar binnen. Vragen, bloeddrukmeter: wat een dej́à vue (zie verslag: een onzekere nacht maar alleen ben je niet), met dit verschil dat de ambulance nu gelukkig zònder sirene verdwijnt.  Beneden roept Nick: “Everything all right?” Ja hoor, het is maar een teen, nu maar hopen dat de boel niet in het gips gezet wordt! 

Over tot de orde van het moment, verdwijn ik naar binnen. Nick heeft de oorzaak gevonden en overweegt een nieuwe koppakking te bestellen! Wanneer Douwe polshoogte komt nemen, zijn we alledrie opgetogen het probleem waarschijnlijk te hebben getackeld… totdat..

er een taxi voor de loopplank stopt en een lachende schipper de plank op strompelt.

“De teen is inderdaad gebroken en gespalkt met de teen ernaast, hoef niet in het gips en we kunnen met een paar dagen varen.” Opgelucht vertel ik hem, dat ook hier de oplossing gevonden lijkt. Jan kijkt bedenkelijk: “dat geloof ik niet, het is goed de pakking te vervangen en alle zout grondig te verwijderen, maar ik geloof niet dat het dat is.” Handboek (Boatowner’s Mechanical and Electrical Manual) wordt erbij gepakt (volgens mij kent hij dat boek inmiddels uit zijn hoofd) met separaat de handleiding van de generator. De koppakking wordt verwijderd en helaas is het dat níet. “Kijk in het ziekenhuis ben ik blijven nadenken, ik denk dat er nog maar één ding overblijft: er moet ergens een fout in de aanleg zitten: constructiefout dus en dat is dan precies waarom ik er niet uit kwam, daar dènk je gewoon niet aan bij een schip van deze leeftijd. 

Douwe en Jan buigen zich over de bouwtekening en constateren: een constructiefout! De lengte van de uitlaat naar het waterlock is te lang (6 meter) en daarvoor is het waterlock te klein. Zout koelwater loopt nu via een openstaande uitlaatklep de motor in met megaschade tot gevolg. Er moet dus een groter waterlock gemonteerd worden, maar waar?, de ruimte is er gewoon niet.

08 juni

Douwe komt naar ons toe. “We hebben overlegd en gaan een extra groot waterlock in de ruimte van de hoofdmotor monteren. Zodra het waterlock en de pakking arriveren gaan we verder.”

Toen we naar de haven voeren waren we het erover eens. We kopen een nieuwe motor (generator). Een hele operatie, die pas in juli kan worden uitgevoerd, maar we zijn er zó klaar mee. Via vrienden die naar ons toe zeilden in  Ponça komt Jan op het idee een draagbare (nood)generator aan te schaffen, dan hebben we in ieder geval  een backup! Nu maar duimen dat die op het eiland te vinden is. 

Vanaf morgen is de ligplaats niet meer beschikbaar, nieuw dilemma. Het wordt geregeld: vanaf vanmiddag krijgen we verderop in de haven een andere plek, provisorisch tussen gepropt maar oké. 

‘s Avonds komt onze Spaanse buurman een lokaal gerecht brengen. Wat aardig! Nergens van bewust kijken we om ons heen: het blijkt hier één grote familie van Spaanse ligplaatshouders te zijn.  We zijn ver weg van de chique en de friemel regelrecht in Coronation Street beland! Twee compleet verschillende werelden op nauwelijks 200 meter van elkaar.

10 Juni

“Hoi, hoi”, twee blije gezichten: Nick en Douwe. Op de steiger prijkt een nieuwe Honda 2,2 kw (nood)generator. Waterlock en pakking belanden in de cockpit! Wauw, Nick aan de sleutel: vrijdagavond om 22.30 uur precies is het probleem definitief opgelost. Die nacht hebben we supergoed geslapen. De volgende morgen besluiten we zondag terug te varen naar de ankerbaai om de hele boel te kunnen testen. 

22 Juni

Zwaarder weer op komst, door de enorme verwachte swell kunnen we in deze baai niet blijven en besluiten, samen met (zeil)vrienden Ineke en Rob naar Sóller te varen. We worden getrakteerd op een mooie zeiltocht met sterk variërende aflandige wind (0 tot 30 knp). We ankeren op 9,5 meter diepte keurig in het zand (in beplanting is strafbaar en houdt ook niet goed). Voor de zekerheid gooien we 40 meter ketting uit, ook hier wordt sterke wind (maar minder deining) verwacht. 

Al snel ankert een Spaanse boot te kort op ons. Jan gaat met hem in overleg en bespreekt de verwachte wind. De buurman wil niet opnieuw ankeren en besluit in de cockpit te gaan slapen.

Het is nacht en de wind loeit met grote uithalen. De meter tikt 38 knopen aan en we houden ankerwacht. Verschillende schepen laten los, anderen ankerden niet in de juiste positie t.o.v elkaar, ofwel met te weinig ketting en voeren buurboten aan; chaos. Stootwillen hebben we uitgehangen. De boot ligt prima, het anker houdt en we hebben de ruimte. De buurman houden we in de gaten, lijkt nèt goed te gaan. Bij elke gierende windstoot, houd ik wel even de adem in.

Bijna mis

De wind houdt ook de volgende dag aan en niemand gaat van boord. Gisterenmiddag ankerde een motorjacht te dichtbij. Jan waarschuwde de schipper, maar die haalde zijn schouders op en ging verder met het uitlaten van opblaasbare zwanen, jetski en ander speelgoed. Al snel bleek dat het motorjacht zó dichtbij lag, dat de neus omhoog de bijboot niet meer tussen de twee schepen kon parkeren. Hèt signaal 20 meter op te schuiven. Hebben we ook weer gehad…..dachten wij.

Het loeit op 23 juni bijna net zoals de nacht ervoor. De meesten houden nu ankerwacht. Met zoeklicht en scheepshoorn zitten we in de cockpit. Het gaat goed, maar plotseling zie ik het megajacht in een zee van verlichting de ankerplek verlaten. Hij ging los en het enige wat je met dit weer kunt doen is de zee opgaan en manoeuvreren in  een overvolle ankerbaai vermijden. 

Plotseling geloof ik mijn ogen niet: “Jan daar, het jacht, hij komt met een noodvaart terug en in een kerstboom van verlichting recht op ons af, hij ziet niets.” We stuiven met het zoeklicht naar voren. Jan seint met knipperende signalen. Plotseling gaat het schip volle kracht achteruit: DIT GING MAAR NET GOED! Stel je voor dat we het niet hadden opgemerkt, dan was het nu dus gelijk afgelopen geweest. Jeetje,…..eik..l.

24 en 25 Juni

Het weer is rustig. De Spaanse buurman vóór ons komt, na twee nachten onder zijn dekbedje in de cockpit, zijn excuses aanbieden en overhandigt een fles wijn uit zijn geboortestreek. Heel aardig natuurlijk! Volop genieten we van het zwemmen, buiten douchen en lunches op leuke terrasjes.

Heerlijk!

Zondag 26 Juni

“Ik vertrouw de service accu’s niet” deelt de Schip mij om 07.00 uur mede. Ze lopen steeds sneller leeg, ze zijn twee jaar geleden vervangen, maar het klopt gewoon niet. Na overleg met Rob, wordt besloten de boel grondig door te meten. De vrouwelijke helft besluit te gaan winkelen. “Halen jullie ons straks op?” roepen we naar de Schip en zijn maat. Na twee uurtjes geven we moe, maar voldaan het signaal terug te willen. “En?”  “De accu’s zijn overleden, moeten worden vervangen, waarschijnlijk hebben ze van de winter te lang aan de walstroom gelegen, we moeten het oplossen.” 

Jan appt op zondagmiddag naar Douwe. Direct krijgt hij antwoord, Douwe gaat proberen zes nieuwe accu’s te krijgen. “Morgen varen we terug naar Ponça, we vertrekken om 07.00 uur.”

Maandag 27 Juni

Het anker wordt om 07.20 uur gelicht. Na een motortocht van 5 uur, lanceren we wederom het anker in Ponça! 

De telefoon: Douwe: “ik heb de accu’s, kom straks naar jullie toe, wil je mij 2,5 nm verderop ophalen?” Oeps, ja 2,5 nm vv over zee met de dinghy, een onderneming!  Rob en Jan vertrekken met Rob’s zwaardere dinghy (kan drie volwassenen en 180 kg accu’s vervoeren) in reddingsvest, met marifoon richting het haventje verderop. 

Een paar uur later zie ik een dinghy op de golven om de berg heen varen. De drie verzouten mannen duiken af en toe weg. Met het bootje langszij, kijk ik recht op de buit. “Ik til ze wel op het dek”, zegt een lachende Douwe. “Heb een jongere rug”. Het bootje golft, Douwe houdt zich staande en tilt zes keer 35 kg 1,5 m omhoog. Oef; “Nou Douwe zeg dat abonnement van de sportschool maar op”, zeg ik net zo blij als zij zijn. 

Op maandagavond, binnen 24 uur! en achter het anker worden we voorzien van zes gloednieuwe batterijen: ongelooflijk wat een service.  Zonder hėn hadden we het allemaal nooit gered.

Douwe, Nick, Michiel en Sieger: ontzettend bedankt. 

Well done Sirs