Juli 2026 – Overtocht

“Morgen gaan we”, is alles wat we zeggen. Ieder verzonken in eigen mijmeringen. Plotseling begint het opnieuw, het hoge gehuil vanaf het strand, de begroeiing erachter of de bergen langs de oever? Het is moeilijk te zeggen, maar het is deze avond feller, scheller, hoger. Zijn het wolven? Nu wil ik het weten! Internet geeft antwoord, met grote ogen lees ik: Met name bij Pylos en omgeving klinkt ‘s nachts hoog gehuil, vermoedelijk van roedels wolven of jakhalzen, houd huisdieren binnen! Het zijn goede zwemmers,😳 veelal op zoek naar voedsel, of op de vlucht voor roofdieren…..

“Jakhalzen”, zeg ik, genoeg voor vandaag…

Niet veel later lig ik naar het dakraam te staren. Langzaam voel ik me de nacht in glijden ; de  jakhalzen huilen….

Woensdag 22 juli

Het is 10.30 uur; we gaan ankerop, de komende 48 uur zullen we op zee zitten. “We moeten voor vannacht uit de Griekse zône zijn, want het gaat dan poeieren, hetzelfde geldt vrijdag in de middag aan de Siciliaanse kust, tussen twee depressies door dus, maar onze enige kans. Het volgende window is pas eind volgende week.” 

De eerste twintig mijl waren scherp maar oké, daarna zie ik het meteen: kruiszeeën! Wind trekt aan, Anna Sophia zeilt prima, maar terwijl we 9 knopen! snelheid voorbij zien komen, voelen we het: zeeziek. Was te verwachten, akelige koers, hobbelige zee. Als de wind inkakt, draait, motoren we om snelheid te houden, daarna zeilen we onder 45º door de nacht.

Het zou de hele reis zo blijven. Wacht lopen deden we niet, wanneer de één het even niet trok, nam de ander over en andersom…. we waren met z’n tweeën één en dat ging prima zo. De eerste nacht deed Jan het meeste, de tweede nacht ik. 

De plotter bleef rustig, (voor ons) geen schip te zien, “maar wat is toch die rare echo op het radar?” In het aardedonker duiken we in bonkende golven:  alles inclusief onszelf is zout en in constante beweging, zeilen doen we heel mooi én snel.  “Toch dat radar”, zoals áltijd voel ik op deze zeeën de angst ‘s nachts op vluchtelingenboten te knallen. Tijgerend breng ik m’n focus dichterbij het radarscherm. 

“Het is niks”, zegt de Schip na een uurtje. “Maar ik moet naar achteren”, de dinghy schuift teveel onder de davids, “ga een extra spanband pakken”. “Nu?, het natte behoorlijk gehelde dek, zonder balans, op?” “Het moet…” Het reddingsvest en lifeline moeten mij geruststellen. Maar onze barre tocht (zie vorig logboek) van Aruba naar Puerto Rico komt als een bliksemschicht bovendrijven. 

Het gaat voorspoedig en op vrijdagmorgen, na precies 48 uur, zijn we aan het eind van de koerslijn. “Kijk land”, zei Jan al een uurtje geleden. Altijd een mooi moment en om precies  half tien (Italiaanse tijd) ankeren we, in de wijde en goed beschutte baai van Syracuse. 

De zeeziekte verdwijnt definitief; we kunnen weer drinken (melk en water) en wat eten! Jan slaapt, ik stap vast de douchecabine in voor een uitgebreid festijn van water en zeep; heerlijk! Als ook de Schip naar zeep ruikt, uit de kajuit  alle ongemak is weggespoeld en de harde stoeltjes zijn vervangen door zachte kussens….. ontspannen we in ons high five moment:  “we zijn er en hebben het weer gered met z’n tweeën”. 

Wat zijn we blij, dat Anna Sophia het zo uitstekend heeft gedaan. Stroomvoorziening, motor (er lag bij vertrek wat olie onder het blok), hydrauliek; ze deed alles waarvoor ze gebouwd werd. We lieten na opnieuw een mooie ervaring en in opgediept vertrouwen, de zee achter..

Aan het eind van de middag zien we het reddingsschip SOS Humanity I langs varen. Zij gaan diezelfde zee op om vluchtelingen te redden. Na elke heftige ronde van vijf weken probeert de crew de ervaring, temidden voor de oude stad onmisbare toeristen, te verwerken in de straten van Syracuse; hun stille getuige, hun uitvalsbasis.

Een luidruchtige toeristische nacht galmt door het dakraam als wij inmiddels stilletjes (zonder golven, zonder klappen, zonder helling) in dromenland dobberen. 

⛵️😴😴