Juli 2026 – Vertrouwen

Zaterdag 6 juni, 07.00 uur

“De lier is gearriveerd.” De app juicht me toe, de deur van het appartement in Kilada valt in het slot. “Ik kom eraan.” “Kalimera”; de buurvrouw. De dag kan niet enthousiaster beginnen. Onderweg kreunt de app: “laat maar, we hebben de kist geopend: er zitten onderdelen voor een vissersschip in.” Op het bankje voor de werf laat ik me vallen, staar naar de telefoon.

9 Juni,  9.30 uur

Verblufd staar ik naar een foto van een vuilniszak; groot, afgetaped en vormeloos. Een stuk ijzer steekt eruit. Dit keer blijf ik staan met het besef dat de zending zo gehavend is dat…. nee hè, we moeten deze lier hebben, wachten al vier maanden en dit seizoen de enige optie. Haast maak ik niet meer.

Diezelfde 9e juni wordt de lier toch gemonteerd. De Schip geeft uiteindelijk het startsein tot het trekken van kabels en vervaardigen van een nieuwe teakhouten voet. Een indrukwekkende 90 kg wordt naar boven getakeld en eerlijk is eerlijk ‘s avonds prijkt de Lofrans X4 als een sieraad op het voordek. 

10 Juni, 8.00 uur

Appalarm: “de hydrauliek werkt niet en de loopplank is doorgebrand”, ik schenk nog maar eens een kop koffie in, de 3e vanmorgen. Overmorgen worden we gekraand, vandaag is testdag en natuurlijk stond Jan om 7.30 uur aan de werfpoort.

10 Uur

De motor van de hydrauliek is gedemonteerd, de printplaat van de loopplank per taxi richting Athene en wij… staan er vertwijfeld bij.

Electroman Andreas is bezorgd, zéér bezorgd, houdt de motor vast alsof het een vitaal orgaan is, prutst, kijkt, houdt het ding hoger….

Het was Andreas die deze winter 6 van onze 12 accu’s voor 3 lithium exemplaren verving.  Alles leek in orde, tot vanmorgen 8.00 uur dan. 

“Met een onbetrouwbaar hydraulisch sytsteem kunnen we absoluut niet weg, kunnen de zeilen niet bedienen, levensgevaarlijk.”Jan komt uit de verdoving.  Ik weet het en ken de vele momenten op zee, van het snel moeten in- danwel uitrollen; de mast is 

25 m hoog, het zeiloppervlak groot (160 m2), zeker in geval van nood:  een linke soep die je niet door je keel gedouwd wil krijgen!

15.00 Uur

Aan de motor is niets te zien, aan de nieuwe (Powerqueen) accu’s (interne BMS) ook niet. 

18.00 Uur

Andreas halverwege de ladder: “It is one of them.” Rustig Andreas, van de winter ben je nog van diezelfde ladder afgekletterd, met een gebroken arm en rugletsel tot gevolg. (Eerlijk gezegd overigens betekende dat  “vertraging nr. 1” van het seizoen 😉.)

19.00 Uur

Wederom 3 nieuwe accu’s besteld. (Mortbatt ditmaal.) Vanaf het begin wilden we in principe Victron accu’s. Andreas echter is een ervaren monteur van Powerqueens batterijen. Afgelopen winter stemde Jan met Andreas’ advies in en liet ze door hèm  kopen. (Bij zelf aangeschafte accu’s ontstaat er immers bij problemen tussen jou en de leverancier een wirwar aan gedoe.) Op deze manier liggen oplossing en verantwoording bij de monteur. 

Zaterdag 13 juni

Het is 11.00 uur, we lopen achter de Anna Sophia, steken de afgezette weg over, op weg naar de kraan. Dit weekend blijven we onder de kraan, de accu’s worden  vervangen, de resterende tijd wordt het testen, testen en nog eens testen. Alle systemen moeten worden afgevinkt. 

Maandag 15 juni

We gooien los en zoeken positie op de ankerplaats. Andreas halen we nog een aantal keren met de dinghy op om (o.a.) de omvormers MPPT (zonnepanelen) en Orion (dynamo motor) opnieuw in te stellen. 

Zondag 5 juli, 11.00 Uur

“Stationair vooruit”, klinkt het in mijn oortje. Ankerketting komt omhoog, de lier werkt perfect, totdat… “gas eraf, we zitten vast”. “‘K sla achteruit”, zeg ik in de microfoon. En we liggen stil. Jan hengelt met de (calamiteiten-) haak aan lange lijn naast het schip, vrij snel trekt hij een enorme kabel omhoog. Nu nog het anker er onderdoor zien te krijgen! Gelukkig; het lukt! De motor draait op 1200 toeren; letterlijk, na 5 weken Kilada, bevrijd! 

Het is nu zaak ook het gezonken vertrouwen boven water te halen! 

“Kijk daar aan stuurboord: dolfijnen”, een school van wel 50 springende dolfijnen doet ons uitgeleide: een goed voorteken?

En route

Via Porto Cheli, Fokianou, het haventje van Monemvasia, langs de 1e vinger,  (‘de Kaap Hoorn van Griekenland’; goed kijken, op tijd reven..🤞)  Karavostasi en de haven van Kalamata naar Pilos. 

Natuurlijk ongemak

De rustige baai van Fokianou, water en strand in de cirkel van een heldere sterrenhemel. Dinsdag 7 juli, een boorddiner en al bij de eerste hap verschijnen ze: wespen, zwermen wespen! “Ga binnen zitten, dit gaat het niet worden.” Aan de salontafel halen we de koffie uit drie cupjes. Van aluminium vouwen we een bakje, koffie en fik erin! Voorzichtig verschijnen we met ‘het wapen’ in de kajuitopening… enge plaaggeesten sieren de kajuittafel, maar de geur blijkt hen te machtig: met vliegende vaart verdwijnen ze, laten ons met onze maaltijd achter.  Bizar, toch besluiten we maar binnen verder te eten. Zoveel vertrouwen hebben we er nog niet in. Onterecht overigens, wespen hebben we de rest van de avond niet meer gezien!

No signal

12 Juli

In de stilte van een vroege ochtend verlaten we het haventje. Monemvasia was leuk, maar het is tijd de 1e Kaap te ronden. Jan gooit los, (het anker is voor mij),  overbrugt via “het oortje” de lengte van het schip. Met de afgemeerde vissersbootjes verdacht dichtbij, hapert de lier met het laatste stuk ketting strak langszij. Even haal ik diep adem: “We hebben een ankertje te pakken”, bereikt per direkt het achterschip. Snel, geruisloos wisselen we van positie. Terwijl ík nu het schip in de  beperkte ruimte houd, grijpt “de haak met lijn’ om het ankertje. “Yes, we hebben hem”. Van de overkant roept er iemand:  “well done captain”. Er was dus al iemand wakker, volgde onze pantomime🎧🤫 Monemvasia..👋

Halverweg de Kaap zien we de dieptemeter vreemd doen. Diepte is nu nog geen 100 m, we moeten signaal hebben, niet dus.. Met een “no signal” op de plotter, is het echt even balen; het ding is straks met ankeren praktisch onmisbaar. Afijn, dan maar op de plotter, we zien het wel! 

Kalamata

Maandag 13 juli

De haven van Kalamata, zomaar van de boot kunnen afstappen, de boulevard, luxe hotels, de supermarkt! Het bevalt ons wel en in de relax contacten we de navigatieman. Tot zaterdag wachten we…helaas blijkt de transducher kaduk en .. niet leverbaar. Nood breekt wet met de (in het vergeethoekje geraakte) Garmin Boating app!!! Nauwkeuriger kan je de diepte op je positie dus niet bepalen! Jaren van vertrouwen, routine, van gewenning…

Pilos

Dinsdag 21 juli

6.30 Uur

Gestommel in de salon; de Schip opent kajuit en computer. Anna Sophia dobbert aan anker en ketting inmiddels voor het prachtige strand van Pilos. Het water is azuurblauw. Even kijkt de Schip naar het decor, dan zijn zijn gedachten alweer bij weersites en tijdschema’s.

Een punt op de kaart, vanaf hier zetten we koers naar Malta. Een serieuze tocht van 2 dagen en nachten. Weer en wind (kracht, richting en golfhoogte) wisselen, bepaling momentum blijft puzzelen; laatste berichten bestuderen, koers verleggen….

Een oversteek; we zijn er weer klaar voor.

7.00 Uur

Wanneer ik in de salon aanschuif is het laatste nieuws dat we woensdag 22 juli om 12.00 uur vertrekken naar… Siracusa (Italië). We kunnen het grootste gedeelte van de 300 nm zeilen, vermijden het laatste stuk harde (30 knp) wind op de neus en komen vrijdagochtend bij daglicht aan. Eerst een stukje Sicilië…

daarna wacht ons nog 60 nm naar Malta. 

Met een knipoog naar boven: “Ed ga je met ons mee?”

(Edwin (55†), als boezemvriend de basis van ons zeilavontuur)