(Tolo)
De avondschemering valt in, het azuurblauwe water rondom het onbewoonde eilandje is rimpelloos en het laatste tripperbootje is op weg naar een rumoerige vrijdagavond op het vastenland. Op de beboste berghelling vinden vogels hoorbaar hun weg in de schemering. Het kost me moeite los te komen van dit magische moment en het houten scheepmansstoeltje op het voordek te verruilen voor de kombuis: “kom het wordt tijd ..”
Tijdens het braden van het gehakt en het snijden van de courgette, denk ik aan vissersdorp Vivari; aan de open rood, blauw geschilderde houten bootjes die nog vòòr zonsopkomst langs ons geankerde schip naar zee pruttelden. ‘s Middags parkeerden we, voor de vaste wandeling rond het zoutmeer, onze dinghy tussen de terugkomers en konden het niet laten de dagvangst op ‘het terras met de rode kleedjes’ te nuttigen, jawel mèt een halve kilo (liter) rosé.
Het is warm in de kombuis, de ovenschotel staat achter glas, de vlammetjes branden, buiten rommelt Jan met de ankerketting. Ik denk erover nog even een paar rondjes te zwemmen, maar wordt dàn bij de les geroepen: “we gaan ankerop!, de wind is onverwachts gedraaid, de teller loopt terug naar 2,8 m, ga dit niet gokken.”
Ja dus; gas uit, boel klemzetten, koptelefoontjes naar buiten, motor starten….. anker op.
Veel ruimte hebben we niet, maar het lukt aan de rand van het kleine baaitje een plekje te vinden, waar we lángs de ondiepten zwaaien. Yep, we liggen vast, wachten nog even af…
De gaskraan kan weer open, binnen pruttelt de boel tevreden door. Als we na het eten, onder de mastverlichting op het voordek koffie drinken, zien we een bekend rood, blauw bootje van zee komen. De oude, doorgroefde vissersman, kijkt me vanonder zijn hoed schuin aan. Hij steekt zijn hand op, ik doe hetzelfde. Dit keer hèbben we al gegeten, dobberen voor de branding van het onbewoonde eilandje. Vogels kwetteren op de berghelling, er is geen haast…